De planten van Blossfeldt vertonen een buitenaardse schoonheid door hun dramatisch vergrote schaal en verfijnde details. Elk exemplaar beschikt over ingewikkelde texturen en patronen - de ene ontvouwt zich in delicate plooien, de andere spiraalvormig met geometrische precisie, en weer andere barstensvol stekelige uitsteeksels. Blossfeldts beheersing van licht en schaduw accentueert elke ronding, spleet en contour, waardoor deze eenvoudige flora wordt verheven tot het rijk van de abstracte kunst.

Deze beelden zijn een voorbeeld van Blossfeldts baanbrekende werk in het vastleggen van de ‘urformen’ of oervormen van de natuur, waarbij de verborgen structuren worden onthuld die de inspiratie vormden voor de natuur. Art Nouveau en modernistisch ontwerp. Zijn moeizame proces van dagelijkse expedities en op maat gemaakte camera's resulteerde in een ongeëvenaard archief dat kijkers blijft boeien met zijn mix van wetenschappelijke precisie en artistieke visie. Deze foto's vormen een bewijs van Blossfeldts blijvende invloed op zowel de botanische documentatie als de avant-gardistische esthetiek, en nodigen ons uit om ons te verwonderen over de ingewikkelde architectuur van de natuurlijke wereld.

Hij ontwikkelde zelfgemaakte camera's en lenzen die plantenspecimens tot dertig keer hun werkelijke grootte konden vergroten, waardoor ongekende botanische details werden geproduceerd die nog nooit eerder fotografisch waren vastgelegd - een technische innovatie die close-upfotografie tot een eigen serieuze artistieke discipline maakte in plaats van louter een documentair hulpmiddel.

De neutrale achtergronden elimineerden visuele afleiding en maximaliseerden het contrast, waardoor de geometrische patronen en symmetrie van elk exemplaar met maximale helderheid konden worden gelezen - een bewuste technische keuze die zowel zijn onderwijsfunctie als zijn esthetische visie op planten als 'volledig artistieke en architectonische' structuren diende.

Benjamin schreef dat Blossfeldt "zijn rol heeft gespeeld in dat grote onderzoek naar de inventaris van perceptie, dat een onvoorspelbaar effect zal hebben op onze kijk op de wereld", waarbij hij hem rechtstreeks vergeleek met de pioniers van de Nieuwe Zakelijkheid, László Moholy-Nagy, en zijn prestatie rangschikte naast de grote fotografen August Sander en Eugène Atget.

Ondanks dat zijn beelden objectief, ongewijzigd en technisch rigoureus waren in plaats van fantastisch, verdedigden de surrealisten zijn werk omdat het een 'onbekend universum' onthulde dat verborgen was in de gewone natuur, waarbij Georges Bataille zijn foto's opnam in het invloedrijke tijdschrift Documenten in 1929.

Zijn vroege leertijd als ijzergieter en formele opleiding in decoratieve beeldhouwkunst vormden rechtstreeks zijn oog voor de geometrische, architecturale patronen die hij later in plantvormen aantrof - wat betekent dat zijn gevierde fotografische stijl eerder voortkwam uit een industriële en decoratieve kunstbasis dan uit een fotografische.

Meer dan drie decennia dienden zijn ongeveer 6.000 foto's puur als referentiemateriaal voor zijn eigen beeldhouwonderwijs, en pas toen hij in de zestig was, toen galeriehouder Karl Nierendorf hem in 1925 begon te vertegenwoordigen, werden zijn beelden erkend vanwege hun artistieke in plaats van functionele waarde - een ommekeer in de late carrière die culmineerde in de monografie uit 1928 Urformen der Kunst een nachtelijke sensatie worden.