De doeken van Klimt pulseren van leven, elke penseelstreek is een rebellie tegen de academische conventies, elke compositie een visueel feest dat de perceptie van de kijker uitdaagt. Zijn kenmerkende stijl - een hypnotiserende mix van realistische portretten en abstracte versieringen - creëert een spanning die zowel verontrustend als onweerstaanbaar is.

Klimts vrouwen, vaak gevangen in momenten van extase of contemplatie, zijn meer dan louter onderwerpen; het zijn godinnen van een nieuwe esthetische religie, versierd met ingewikkelde elementen patronen die lijken te trillen van kosmische energie. Het gebruik van bladgoud door de kunstenaar is niet alleen decoratief; het is een metafysische uitspraak, die de alledaagse realiteit transformeert in transcendente schoonheid.

Het werk van Klimt, van zijn controversiële universiteitsschilderijen tot het iconische 'The Kiss', blijft boeien en provoceren en biedt een venster op een wereld waar passie en intellect, natuur en kunstgrepen samenvloeien in een sublieme artistieke visie die ongeëvenaard blijft in zijn emotionele intensiteit en visuele pracht.

Geïnspireerd door mozaïeken die hij in Venetië en Ravenna zag, begon Klimt echt bladgoud te verwerken in schilderijen zoals Pallas Athene (1898) en Judith I (1901), waarbij de Byzantijnse visuele traditie werd gecombineerd met moderne portretkunst – een samensmelting die zijn meest iconische en kritisch succesvolle werken voortbracht, waaronder De Kus en Portret van Adele Bloch-Bauer I.

Zijn faculteitsschilderijen voor de Grote Zaal uit 1900 – die filosofie, geneeskunde en jurisprudentie vertegenwoordigen – veroorzaakten verontwaardiging over politieke, esthetische en religieuze lijnen heen en werden publiekelijk als pornografisch bestempeld omdat ze traditionele allegorie in openlijk seksuele beelden hadden omgezet; de controverse was zo ernstig dat Klimt daarna nooit meer een openbare opdracht aanvaardde.

De Weense Secession, opgericht in 1897 met Klimt als stichtend lid en president, brak met het conservatieve Künstlerhaus-establishment om onconventionele jonge kunstenaars te verdedigen en internationaal werk naar Wenen te brengen - het symbool ervan, Pallas Athena, werd een van Klimts meest radicale vroege schilderijen.

In november 2025 werd zijn Portret van Elisabeth Lederer verkocht bij Sotheby's voor 236,4 miljoen dollar, waarmee het het op een na duurste kunstwerk is dat ooit op een veiling is verkocht en de hoogste prijs die ooit voor een modern kunstwerk is betaald – waarmee tientallen jaren van escalerende Klimt-veilingrecords zijn bereikt, waaronder de verkoop van 135 miljoen dollar van Adele Bloch-Bauer I in 2006.

De belangrijkste beschermheren van Klimt waren leden van de geassimileerde joodse haute bourgeoisie in Wenen, en na de nazi-annexatie van Oostenrijk werden veel van zijn schilderijen geplunderd van hun oorspronkelijke eigenaren – de daaropvolgende tientallen jaren durende strijd om teruggave, inclusief de zaak die in de film werd gedramatiseerd. Vrouw in goud, zijn onafscheidelijk geworden van de manier waarop zijn beroemdste werken nu bekend en gewaardeerd worden.

Zijn werk heeft Egon Schiele rechtstreeks gevormd, Italiaanse Art Nouveau-schilders als Vittorio Zecchin en Galileo Chini geïnspireerd na zijn tentoonstelling op de Biënnale van Venetië in 1910, en blijft weer opduiken in de hedendaagse kunst en mode – van de catwalkcollecties van Alexander McQueen tot Amy Sheralds portret van Michelle Obama uit 2018, waaraan critici expliciet een verband hebben gelegd. Portret van Adele Bloch-Bauer I.