Klimts doeken pulseren van leven, elke penseelstreek een opstand tegen academische conventies, elke compositie een visueel feestmaal dat de waarneming van de kijker uitdaagt. Zijn kenmerkende stijl, een hypnotiserende mix van realistisch portret en abstract ornament, schept een spanning die zowel verontrustend als onweerstaanbaar is.

Klimts vrouwen, vaak betrapt in momenten van extase of overpeinzing, zijn meer dan onderwerpen: het zijn godinnen van een nieuwe esthetische religie, getooid met ingewikkelde patronen die lijken te trillen van kosmische energie. Zijn gebruik van bladgoud is niet alleen decoratief; het is een metafysische uitspraak die de alledaagse werkelijkheid verandert in verheven schoonheid.

Klimts werk, van zijn omstreden universiteitsschilderijen tot de iconische “De kus”, blijft boeien en prikkelen. Het biedt een blik op een wereld waarin passie en intellect, natuur en kunstmatigheid samenvloeien in een sublieme artistieke visie die ongeëvenaard blijft in emotionele intensiteit en visuele pracht.

Geïnspireerd door de mozaïeken die hij in Venetië en Ravenna zag, begon Klimt echt bladgoud in zijn schilderijen te verwerken, zoals in Pallas Athena (1898) en Judith I (1901). Zo smolt hij de Byzantijnse beeldtraditie samen met modern portret: een combinatie die zijn bekendste en meest geprezen werken opleverde, waaronder De kus en Portret van Adele Bloch-Bauer I.

Zijn faculteitsschilderijen uit 1900 voor de Grote Zaal, die Filosofie, Geneeskunde en Rechtsgeleerdheid uitbeeldden, zorgden voor verontwaardiging in politieke, esthetische en religieuze kringen. Ze werden openlijk als pornografisch bestempeld, omdat hij de traditionele allegorie had veranderd in openlijk seksuele beelden. De ophef was zo hevig dat Klimt daarna nooit meer een openbare opdracht aannam.

De Weense Secessie werd in 1897 opgericht, met Klimt als medeoprichter en voorzitter, en brak met het conservatieve establishment van het Künstlerhaus om onconventionele jonge kunstenaars een podium te geven en internationaal werk naar Wenen te halen. Haar symbool, Pallas Athena, werd een van Klimts meest radicale vroege schilderijen.

In november 2025 werd zijn Portrait of Elisabeth Lederer bij Sotheby’s verkocht voor $236,4 miljoen. Daarmee is het het op één na duurste kunstwerk dat ooit op een veiling werd verkocht en de hoogste prijs ooit voor een stuk moderne kunst. Het is de kroon op tientallen jaren van steeds hogere veilingrecords voor Klimt, waaronder de verkoop van Adele Bloch-Bauer I voor $135 miljoen in 2006.

Klimts belangrijkste opdrachtgevers hoorden bij de geassimileerde Joodse grootburgerij van Wenen. Na de nazistische annexatie van Oostenrijk werden veel van zijn schilderijen geroofd van hun oorspronkelijke eigenaren. De restitutiestrijd die daarop tientallen jaren duurde, waaronder de zaak die in de film Woman in Gold is nagespeeld, hoort inmiddels onlosmakelijk bij hoe zijn beroemdste werken nu bekendstaan en gewaardeerd worden.

Zijn werk was van directe invloed op Egon Schiele, inspireerde Italiaanse art-nouveauschilders als Vittorio Zecchin en Galileo Chini na zijn tentoonstelling op de Biënnale van Venetië in 1910 en duikt nog steeds op in hedendaagse kunst en mode, van de catwalkcollecties van Alexander McQueen tot Amy Sheralds portret van Michelle Obama uit 2018, dat critici nadrukkelijk met Portret van Adele Bloch-Bauer I in verband hebben gebracht.