Het heelal heeft nooit aan één verhaal toebehoord, en toch werd de mythe ervan veel te lang in één stem geschreven. Nu, in de gloed van hemellichamen die onaangeraakt zijn door de vooroordelen van de geschiedenis, zet kunst met gay en lesbische astronauten een nieuwe koers uit: een Byzantijns geïnspireerde, retrofuturistische visie op queer astronauten aan het roer, waar gouden aureolen om helmen cirkelen en ruimtepakken schitteren als glas-in-lood dat het licht van verre sterren vangt.

Elk stuk uit deze baanbrekende serie is een levendig eerbetoon aan de onbezongen helden van de ruimtevaart en toont lesbische en gay astronauten als hemelse iconen, hun helmen omstraald als Byzantijnse heiligen van een nieuwe, inclusieve mythologie. Van luxe canvasprints op katoen tot ultramoderne telefoonhoesjes: deze kunstwerken zijn gedurfde verklaringen van zichtbaarheid en dagen met elke penseelstreek aardse vooroordelen uit.

Geïnspireerd door baanbrekende initiatieven als Out Astronaut en het LGBTQ Special Emphasis Program van NASA cirkelt deze collectie rond het snijvlak van wetenschap, kunst en maatschappelijke vooruitgang. Deze meeslepende beelden zijn zowel een viering van successen uit het verleden als een baken voor toekomstige generaties en nodigen kijkers uit om na te denken over een universum waarin liefde geen grenzen kent, gendernormen wegdrijven in gewichtloosheid en je verbeelding de enige limiet is.

Door deze kosmische queers in beeld te brengen versieren we niet alleen muren en telefoons, maar ontsteken we dromen en stuwen we het verhaal van de ruimtevaart voort naar een kleurrijkere, eerlijkere toekomst.

Hier wordt identiteit niet vastgehouden door de zwaartekracht. Geïnspireerd door Out Astronaut en het LGBTQ Special Emphasis Program van NASA geven deze werken een plek aan de hemel aan mensen die altijd omhoog hebben gekeken maar zich nooit in de sterrenbeelden weerspiegeld zagen. De stilte van de ruimte wordt herschreven als een koor van stemmen: stemmen van queer veerkracht, kosmische ambitie en ongetemde ontdekkingsdrang, stemmen die zeggen: wij zijn er altijd al geweest.

Dit is meer dan kunst: het is een manifest in beweging, waarin elke canvasprint op katoen, elke ingelijste compositie en elk telefoonhoesje het gewicht draagt van een droom die ooit werd weggewuifd. Er een vasthouden is de toekomst vasthouden: een toekomst waarin de ruimte groot genoeg is om elke identiteit te wiegen en waarin het oneindige niet alleen een bestemming is, maar ook een weerspiegeling. Want als we ons queerness tussen de sterren kunnen voorstellen, wat kunnen we hier op aarde dan niet veranderen?

Door haar ruimtevlucht in 1983 werd Sally Ride de eerste Amerikaanse vrouw in de ruimte, maar pas toen in haar overlijdensbericht van 2012 openbaar werd dat Tam O’Shaughnessy 27 jaar lang haar partner was, werd ze erkend als de eerste bekende LGBTQ+-persoon die de ruimte in vloog: een waarheid die ze tijdens haar leven nooit onthulde, en die laat zien hoe onveilig men het vond om binnen het astronautenkorps uit de kast te komen.

Van de ongeveer 600 mensen die de ruimte in zijn gevlogen, deed niemand dat als openlijk LGBTQ+-persoon. Die opvallende leemte werd zichtbaar gemaakt door het onderzoeksproject van kunstenaar Mackenzie Calle, dat berekende dat statistisch gezien zo’n 43 van die astronauten LGBTQ+ zouden moeten zijn, uitgaand van schattingen voor de algemene bevolking. Het laat zien hoe totaal de stilte uit het verleden is geweest.

Omdat NASA veel werft onder militaire testpiloten en officieren, en openlijk gay, lesbische of biseksuele mensen tot de herroeping van het beleid in 2011 volledig waren uitgesloten van militaire dienst, werd een hele generatie potentiële astronautenkandidaten structureel buitengesloten van het carrièrepad waar NASA het meest op leunt.

Een Amerikaans Senaatsrapport uit 1950 zette een zuivering in gang waarbij naar schatting 5.000 tot 10.000 vermeende gay medewerkers uit de federale overheid en het leger werden verwijderd. En omdat NASA, opgericht in 1958, grotendeels putte uit diezelfde overheids- en legerpool, bepaalde die periode van wettelijk verplichte uitsluiting direct wie er überhaupt in aanmerking kwam om astronaut te worden.

Frank Kameny, een astronoom in dienst van het Amerikaanse leger, werd in 1957 gearresteerd en ontslagen vanwege homoseksualiteit. Hij werd later een van de belangrijkste vroege activisten voor gayrechten in Amerika, en koppelt zo overheidswerk in de buurt van de sterrenkunde rechtstreeks aan een sleutelfiguur uit de geschiedenis van de LGBTQ+-burgerrechten.

Het programma is opgericht om het totale gebrek aan openlijk LGBTQ+-astronauten aan te pakken en financiert elk jaar de deelname van een jonge LGBTQ+-wetenschapper aan een civiele astronautenopleiding. Sally Rides eigen woorden, “Je kunt niet zijn wat je niet kunt zien”, worden vaak aangehaald als reden waarom zichtbare rolmodellen ertoe doen voor de volgende generatie die de ruimtewetenschap in gaat.