Dit zijn geen gewone illustraties, maar poorten naar een vervlogen wereld, vol flapperelegantie en de uitbundigheid van het jazztijdperk. Zijn werk, vereeuwigd in de Gazette du Bon Ton en gevierd op de podia van de Folies Bergère, laat een obsessie zien met grafische verfijning en symboliek in illustraties. Het nodigt je uit om jezelf te verliezen in Barbiers weelderige patronen, waar aquarelillustraties naast pen- en inkttekeningen glinsteren en de fascinatie van die tijd voor exotisme en sierkunst weerspiegelen.

Elke zeldzame Art deco-print is meer dan een verzamelobject: het is een studie in visuele overdaad en culturele invloed, die Barbier stevig neerzet als een van de invloedrijkste illustratoren van het begin van de 20e eeuw. Zijn werk in huis halen is een uitnodiging om te genieten van de erfenis van Franse elegantie, voor altijd bewaard in levendige lithografie.

Hij leidde de groep illustratoren van de Ecole des Beaux-Arts die Vogue de bijnaam “The Knights of the Bracelet” gaf. Hun flamboyante stijl en modeprentenesthetiek hielpen de beeldtaal van de Art deco te definiëren nog voordat de stroming een naam had; verschillende wetenschappelijke monografieën schrijven de geboorte van de stijl uitdrukkelijk aan hem toe.

Een fundamentele: Barbiers vrouwenfiguren waren rechtstreeks gebaseerd op zijn studie van klassieke en Etruskische voorwerpen in het Louvre. De gladde, gestileerde lichamen die nu als het toonbeeld van de Art deco gelden, hadden hun wortels dus in de oude Middellandse-Zeebeeldhouwkunst en niet in pure modernistische uitvinding.

Zijn illustraties voor werken als Les Chansons de Bilitis – een pseudovertaling van lesbische poëzie, toegeschreven aan een tijdgenote van Sappho – toonden intimiteit tussen vrouwen met een voor die tijd opvallende openheid, en Barbier zelf bewoog zich in de queer kunstkringen van Parijs, waar zijn sensuele portretten van Vaslav Nijinsky het lichaam van de danser een onbeschaamde glamour gaven.

Hij illustreerde voor haute-couturehuizen en commerciële reuzen als Cartier en Elizabeth Arden, en zijn vaste bijdragen aan Gazette du Bon Ton hielpen de modeillustratie te vestigen als serieuze kunstvorm en niet als louter commercieel wegwerpwerk.

Zijn uitgesproken vrouwelijke, decoratieve esthetiek werd overschaduwd door de meer “mannelijke” kunststromingen van die tijd, vooral het kubisme. Daardoor verdween zijn bijdrage tientallen jaren uit de gangbare kunsthistorische verhalen, tot later onderzoek zijn betekenis weer begon bloot te leggen.

Ja: halverwege de jaren twintig werkte hij samen met de gevierde kunstenaar Erté aan decors en kostuums voor de Folies Bergère. Zo bracht hij zijn Art deco-visie van de gedrukte pagina naar het levende Parijse spektakel.