Dit zijn niet louter illustraties, maar portalen naar een vervlogen wereld, levend van flapper-elegantie en uitbundigheid uit de Jazz Age. Zijn stukken, vereeuwigd in de Gazette du Bon Ton en gevierd op de podia van de Folies Bergère, onthullen een obsessie met grafische verfijning en symboliek in illustratie. Ze nodigen je uit om jezelf te verliezen in de luxe van Barbier patronen, waar aquarelillustraties glinsteren naast pen- en inkttekeningen, die de obsessie van die tijd met exotisme en decoratieve kunst weerspiegelen.

Elke zeldzame Art Deco-print is meer dan een verzamelobject: het is een onderzoek naar visuele weelde en culturele invloed, waardoor Barbier een van de meest invloedrijke illustratoren van het begin van de 20e eeuw is. Het bezit van zijn werk is een uitnodiging om te genieten van de erfenis van Franse elegantie, voor altijd bewaard in levendige lithografie.

Hij leidde de groep illustratoren van de Ecole des Beaux-Arts die door Vogue de bijnaam 'De Ridders van de Armband' kregen, wier flamboyante stijl en modieuze esthetiek de beeldtaal van de Art Deco hielpen definiëren voordat de beweging zelfs maar zijn naam had - verschillende wetenschappelijke monografieën vermelden hem expliciet de geboorte van de stijl.

Een fundamenteel punt: de vrouwelijke figuren van Barbier putten rechtstreeks uit zijn studie van klassieke en Etruskische kunstvoorwerpen in het Louvre, wat betekent dat de slanke, gestileerde lichamen die nu als typisch Art Deco worden beschouwd, eigenlijk geworteld waren in de oude mediterrane beeldhouwkunst in plaats van een puur modernistische uitvinding.

Zijn illustraties voor werken als Les Chansons de Bilitis – een pseudo-vertaling van lesbische poëzie toegeschreven aan een collega van Sappho – beeldde de intimiteit tussen vrouwen uit met opvallende directheid voor die periode, en Barbier zelf bewoog zich in de queer-ar van Parijs.

Hij illustreerde voor haute couture-huizen en commerciële giganten, waaronder Cartier en Elizabeth Arden, terwijl zijn regelmatige bijdragen aan Gazette du Bon Ton hielp mode-illustratie te vestigen als een serieuze kunstvorm in plaats van louter commerciële ephemera.

Zijn intens vrouwelijke, decoratieve esthetiek werd overschaduwd door de meer ‘mannelijke’ kunststromingen uit die tijd, met name het kubisme, waardoor zijn bijdragen tientallen jaren lang uit de reguliere kunsthistorische verhalen verdwenen, totdat later de wetenschap zijn betekenis begon te herwinnen.

Ja, halverwege de jaren twintig werkte hij samen met de gevierde kunstenaar Erté om decors en kostuums te ontwerpen voor de Folies Bergère, waarmee hij zijn Art Deco-visie van de gedrukte pagina uitbreidde tot een live Parijse spektakel.