Wij stellen ons elke dag de geschiedenis voor tot bestaan. De wereld om ons heen vormgeven terwijl we bezig zijn. En ik maak met elk stuk de geschiedenis opnieuw. Van een bont gezelschap van sterke en waargebeurde verhalen. Een melange van zoetzure mythen, tekens en symbolen. Gesneden uit auteursrechtvrije musea over de hele wereld en vervolgens in Photoshop geplakt, waar ik het geheel samenvoeg. Tot alles en iedereen rijp genoeg is voor mijn kitscherige mythologie.

Mijn Photoshop-alchemie transformeert ongelijksoortige elementen in een kitscherige mythologie. Een tapijt geweven uit draden van feit en fantasie. Kunst is een rebellie tegen de tirannie van lineaire verhalen, raar het verleden en de toekomst tot een heerlijke paradox van authenticiteit en vindingrijkheid. Met elke knip- en plakactie daag ik onze geabonneerde ficties uit en nodig ik kijkers uit om de structuur van hun waargenomen realiteit in twijfel te trekken.

Deze collages zijn niet zomaar assemblages, maar portalen naar oneindige mogelijkheden, waar weelde danst met eigenzinnigheid en uitbundigheid rondspringt met mythe. Mijn werk is een bewijs van de vloeibaarheid van de waarheid, een visueel manifest dat de steeds evoluerende aard van geschiedenis en herinnering viert.

Elk stuk is een universum op zichzelf, tegelijkertijd geworteld in historische artefacten en toch boven de beperkingen van de tijd uitstijgend, en biedt een verleidelijke blik in een wereld waar de surrealistisch is gewoon een kwestie van perspectief.

Laat de suikerspin niet verdraaien. Elk stuk dat ik maak is waar. Afkomstig uit de waarheid en daardoor gegrond. Maar mythologisch gezien nooit echt. Ook al is de werkelijkheid ook fictie. Precies degene waar we allemaal op geabonneerd zijn, wat het niet onwaar maakt. Dat is het punt van de waarheid. Of het verleden. We weten dat ze in beide richtingen bewegen. Ontelbaar zelfs. Nooit stilzitten of doen wat hen wordt opgedragen. Voor altijd in twijfel getrokken, ontleed, opnieuw geformuleerd en op zijn kop gezet. Vreemd en omgekeerd. Verpakt en uitgevoerd. Verteld, opnieuw verteld, aangepast en vervolgens verkocht. Evolueert zoals al het andere. Daarom denk ik graag dat mijn kunst buiten de tijd bestaat. Reiken naar het oneindige in plaats van de werkelijkheid. Een caleidoscoop van door elkaar gegooide waarheden die maar zo surrealistisch zijn als we zelf willen maken...

Toby Leon

Er is maar één regel voor het omgaan met creatieve blokken: probeer het maar. Probeer het opnieuw. Probeer iets nieuws. Probeer het dan opnieuw. Ja, echt, probeer het opnieuw. En probeer het soort vriend voor jezelf te zijn dat je voor iemand anders zou zijn ... zo goed als je kunt.

Wat betreft wat creatieve blokken in de eerste plaats zijn, ze zijn vermomd catharsis. De wrijving die ons (uiteindelijk) zal dwingen om te veranderen als we geen achtere uitnodigingen hebben. Alleen het blokkeren van ons als we het onvermijdelijke blijven ontkennen. Dus vind creatieve verkooppunten die nu voor u werken, die al dan niet kunst maken. Leun in het ongemak om niet te weten. Maak je geen zorgen als dingen die je vroeger niet meer voeden, niet meer. Dat is een van de grootste trucs van het creatieve blok. Het overtuigen van ons verandering is een teken dat dingen uit elkaar vallen of niet de moeite waard zijn om zich bezig te houden. Maar ik zeg, die tekenen waarvan je denkt dat spell doom eigenlijk uitnodigingen zijn om te evolueren ... als je ze ondersteboven draait en binnenstebuiten draait, dat is.

Cross-culturele verbindingen, onbeantwoorde vragen, overlappende geschiedenissen waarbij de diafragma verbreedt en mogelijkheden uit de marges naar voren komen. Niets is zo gemakkelijk gedefinieerd in mijn werk, omdat de geschiedenis niet heeft geregeld op een antwoord op veel van de vragen die mijn interesse wekken. Of de ‘antwoorden’ moeten worden uitgepakt. Opnieuw voorgesteld, tenminste. Voeden in mijn liefde voor liminale ruimtes. Vaak gevonden in die lukrake hiaten tussen kindertijd en volwassenheid, die ik met roekeloze overgave verstrekt. Of de statische elektriciteit van queer -verhalen weggelaten uit de ‘Greatest Hits’ van de geschiedenis. En last but not least, oude trouwe aka die eigenaardige schokken tussen beeldende kunst en postmoderne afval. Die schok en ontzagmengsel van kamp, ​​Kitsch en gewoon smakeloos trekt me altijd naar binnen. Ik herinner me eraan hoe chintzy classicisme vanaf het begin is geweest. 

U bezit uw evolutie door actief feedback te zoeken. Mijn aanpak is altijd gung-ho geweest, maar je kunt de tolerantie in de loop van de tijd opbouwen. En in mijn ervaring ... het is hoe mensen het snelst vooruit komen, omdat het leren en netwerken in één. Trouwens, er is zoveel talent daarbuiten. Dus als je nadenkt over wat mensen onderscheidt die impact maken of doelen maken of hoe je het ook wilt noemen ... het is niet altijd talent, toch? Daarom is feedback zo belangrijk. Dus begin klein en vraag het vroeg. Bouw de kracht op totdat je mensen kunt benaderen wiens reactie je nerveus maakt. Totdat je kritiek kunt horen en het niet persoonlijk kunt nemen, omdat je iemand naar kunst vroeg, wat subjectief is, zelfs als het van jou is. Afgezien daarvan gebeuren er zoveel geweldige kansen voor mensen die blijven opduiken, een stapje extra stap gaan en laten zien hoeveel ze geven door feedback te vragen, aka mijn 1-2-trifecta om jezelf serieus te laten nemen.

Het is een ongemak dat voor mij van vitaal belang is geweest. Mijn werk is opzettelijk aanstootgevend tot goede smaak, omdat ik naast smaak geen onderscheid zie tussen beeldende kunst en lowbrow. Velen doen dat natuurlijk, en mijn kunst is duidelijk niet voor iedereen. Nooit gedacht dat het zou zijn. Dat heeft me vaak een gevoel van troost gegeven, grappig genoeg. Het moeilijkste deel is voorbij voordat het is begonnen - ik weet dat ik niet voor iedereen ben. En ik krijg zoveel waarde van mensen die houden van wat ik doe als degenen die niet veel kunnen schelen. Beide vertellen versies van de waarheid over mijn werk die ik anders misschien niet heb opgemerkt. Dus leun in het ongemak, zeg ik. Vraag het breed en vraag het vaak. Het wordt gemakkelijker naarmate je het doet. Totdat je er uiteindelijk naar verlangt.

Ik hoop dat niets ooit echt compleet is, want dat is een doodlopende boring. Wat betreft wanneer het tijd is om een ​​stap terug te doen van een stuk en het te delen, probeer ik geen resolutie te forceren. Ik vind dat het werk lijdt als ik dat doe. Tegenwoordig, toen ik een muur raakte, draai ik. Niets bijzonders - ik maak schoon, ga wandelen, ontsnappen in film, stretch - alles dat me lang genoeg afleidt om weer bij hetzelfde stuk te komen met frisse ogen. Soms is weglopen de enige weg om je werk duidelijk te zien.

Veel! Kijk eens ...

• Een snelle (ish) maar grondige collagedefinitie voor kunstnerds

• Het verkennen van culturele invloeden in collagekunst door middel van geschiedenis

• De geschiedenis van collage van de ouden tot midjourney

• 11 beroemde collagekunstenaars die de kunstvorm hebben gedefinieerd

• Henri Matisse's uitsnijdingen

• Collagetechnieken van papier tot stof

• Pablo Picasso's collagekunst

• Romare Bearden's collagekunst

• Collagekunst maken met stof

• 5 gescheurde papieren collagetechnieken voor beginners