Van de tere penseelstreken van meesterwerken uit de 19e eeuw tot artistieke mannelijke naaktfotografie uit de 20e eeuw: deze naakte wanddecoratie vangt de intieme momenten en heldhaftige mannenlichamen die het genre bepalen. Met onder meer de suggestieve werken van John Singer Sargent en William Etty gaan deze homo-erotisch geladen kunstwerken met poedelnaakte mannen verder dan visuele weergave. Een uitnodiging voor queers om een wereld in te stappen waar elke contour en elke schaduw een verhaal vertelt over kwetsbaarheid en kracht.

Elk van deze naakte lekkernijen is een eerbetoon aan het genre van het mannelijk naakt in de kunst, door de geschiedenis heen: van klassieke naakten tot ontklede modernen. Elke penseelstreek en elke foto vangt de essentie van het ontklede verlangen van gay mannen. Met zorg uitgekozen voor kenners van ontklede homo-erotische kunst en voor iedereen die het mannenlichaam in zijn meest oprechte vorm waardeert.

In het oude Griekenland stond het naakte mannelijke lichaam voor triomf, roem en morele voortreffelijkheid. Het mannenlichaam gold als een canvas voor de karaktereigenschappen die een samenleving het hoogst waardeerde: kracht, moed en zelfbeheersing. Dat symbolische gewicht werkte meer dan tweeduizend jaar door, waardoor het mannelijk naakt een van de meest beladen en duurzame onderwerpen uit de kunstgeschiedenis is.

In de Griekse filosofie hing lichamelijke schoonheid samen met innerlijke goedheid, dus beeldhouwers maakten steeds levensechtere, atletische lichamen die tegelijk als morele portretten dienden. Sommige historici verbinden de strak gebeeldhouwde, pantserachtige spieren van deze figuren ook met de militaire cultuur van Griekenland, waar de lichaamsbouw van een soldaat en zijn deugd als één en hetzelfde werden gezien.

In de middeleeuwse christelijke cultuur werd naaktheid met de erfzonde verbonden, dus maakten de zelfverzekerde, blote lichamen van de oudheid plaats voor tengerder, bescheidener figuren met weinig aandacht voor naturalisme. De renaissance draaide die verschuiving volledig terug: aangewakkerd door de herontdekking van klassieke beelden en door de nieuwe waardering van het humanisme voor het aardse leven, keerde het naturalistische, getrainde mannenlichaam terug als hoogtepunt van artistiek vakmanschap en als arena voor anatomische studie.

Michelangelo en Caravaggio vormen de ankers van de klassieke traditie, terwijl latere kunstenaars er in totaal verschillende richtingen mee braken: Egon Schiele en Lucian Freud kozen voor rauwe, niet geïdealiseerde lichamen, David Hockney verweefde tederheid en homo-erotiek met felverlichte huiselijke taferelen en Robert Mapplethorpe gebruikte rauwe zwart-witfotografie om de seksualiteit van het lichaam expliciet te maken in plaats van impliciet.

Het klassieke naakt is gespierd, beheerst en vlekkeloos, per definitie ontworpen als een lichaam dat onkwetsbaar lijkt. Moderne en hedendaagse kunstenaars zetten zich sinds het einde van de 19e eeuw tegen die mal af en kozen voor vlezige, onvolmaakte, gefragmenteerde of emotioneel blootgegeven lichamen, die het oude idee van één “ideale” mannelijke vorm verwerpen.

Omdat het mannelijk lichaam al gold als een object dat bewondering verdiende, werd het vruchtbare grond voor kunstenaars die homo-erotisch verlangen verkenden toen culturele taboes begonnen te versoepelen: van de gecodeerde intimiteit van badende en sportieve taferelen uit de 19e eeuw tot de confronterende fotografie van Mapplethorpe en de herwerking van klassieke portretkunst door Kehinde Wiley met een hedendaagse zwarte queer blik. Museumtentoonstellingen hebben er zelfs hele vleugels aan gewijd, waarin ze laten zien hoe het mannelijk naakt verschoof van een symbool van heldhaftige deugd naar een uitgesproken object van verlangen.