En toch, de dood: tweede deel - Max Klinger kunstdruk / canvas

En toch toont Max Klingers ets voor Vom Tode Zweiter Teil een man met blote benen die beide armen heft naar een bleke, gestreepte hemel. Klinger vervaardigde deze symbolistische plaat in Leipzig, waarbij hij de geëtste lijn verankerde met mezzotinttoon voor de tweede reeks van de cyclus uit 1910.

Zijn handen klemmen zich niet samen; de vingers spreiden zich open en reiken voorbij de hemel boven hem. Zijn haar stroomt zijwaarts in een door de wind meegesleurde baan langs één schouder, en zijn achterste hiel komt los van het beschaduwde voorvlak dat de onderste helft van het blad vult. Achter hem doorbreekt een rotsachtige uitstulping de horizon tussen lage bomen, en één diagonale wolkenband snijdt de bleke hemel van hoek tot hoek.

Kruisarcering bouwt de spieren en schaduw van dit academische mannelijk naakt op tot het contrast bijna fotografisch aandoet. Binnen een cyclus die met sterfelijkheid afrekent, leest het geheven gebaar als een appel tegen een hemel die geen antwoord geeft, een lezing die de opwaartse compositie ondersteunt. De Berlijnse imprint van O. Felsing markeert de hoek van het blad, stil naast Klingers signatuur. Boven de ononderbroken donkere grond blijven zijn handen open tegen de laatste streep grisaillegrijs van de hemel.