Deze Charles Demuth-collectie verzamelt homo-gecodeerd theater en raunch: cabaretdansers halverwege de trap, gespierde zwemmers die in openhartigheid loungen, pisspel en ongebreideld verlangen dat geen enkele galerie uit 1916 hardop durfde te benoemen. Een soort mentale acrobatiek die ook dienst doet als cruisende choreografie.

Demuths aquarellen illustreren niet alleen het homoleven, ze voeren het uit, kamperen en knutselen in hetzelfde gebaar. Haal deze kunst aan de muur in huis en je hangt de bohemien van Provincetown, de cirkel van Marsden Hartley en een eeuwenoude knipoog naar de wereld, gekleed als een waterig medium, in een lijst.

Ja. Demuth was een openlijk homoseksuele kunstenaar uit Lancaster, Pennsylvania, hoewel 'openlijk' eerder gerelateerd is aan zijn privékringen dan aan het openbare leven. Hij was nooit openhartig over zijn seksualiteit op de manier waarop we vandaag de dag homo-identiteit begrijpen, en zijn relaties en liefdesleven blijven grotendeels ongedocumenteerd. Historici lezen zijn biografie nu via overgebleven brieven, kunst en sociale kringen in plaats van via een openbare verklaring.

Demuth is belangrijk omdat hij gecodeerde homo-erotische beelden in het reguliere Amerikaanse modernisme heeft geïntegreerd, decennia voordat queer-onderwerpen enig openbaar vocabulaire hadden. Bij museumbezoekers vooral bekend als een Precisionistische architecturale aquarellist, produceerde hij ook meer openlijk homo-erotische werken in badhuizen en andere homosociale ruimtes, waardoor hij een van de eerste Amerikaanse kunstenaars was die queer verlangen van binnenuit visueel documenteerde.

Dansende zeelieden (1918), een aquarel- en potloodstuk, wordt algemeen aangehaald als zijn bepalende queer-werk. Demuth gebruikte de nabijheid van de blikken van twee matrozen en hun dansende omhelzing om homo-erotische spanning op te bouwen, waarbij hij stilstond bij de gespierdheid en de contouren van hun lichaam – een gecodeerde maar onmiskenbare uitspraak op een moment dat dergelijke beelden niet openlijk konden worden getoond.

Grotendeels wel. Vanwege zijn rijkdom en ras stond Demuth in het begin van de twintigste eeuw buiten het zwaarste sociale toezicht gericht op gemarginaliseerde identiteiten, maar hij sprak nog steeds nooit openlijk over zijn seksualiteit op manieren die historici vandaag de dag kunnen nagaan. Critici als Kermit Champa voerden later aan dat het verbergen zelf structureel werd voor zijn kunst; de spanning van de verborgen betekenis, in plaats van openlijke uitspraken, was wat zijn beste werk zijn lading gaf.

Zijn vreemdheid komt minder naar voren als onderwerp dan als gecodeerde formele taal. Demuth bouwde steeds meer beelden rond emblemen van seksualiteit die hij als cultureel ‘onnatuurlijk’ beschouwde, en maakte van die psychologische spanning de motor van zijn volwassen, esthetisch verfijnde stijl – een strategie die wetenschappers terugvoeren op zijn bewondering voor Oscar Wilde, Aubrey Beardsley en de roman van Huysmans. Rebours, en later naar zijn vriendschap met Marcel Duchamp.

Het Demuth Museum of Art in Lancaster, Pennsylvania – zijn ouderlijk huis en atelier – verankert de voortdurende wetenschap. In 2022 begon het museum met een herinterpretatieproject om voorheen onaangeroerde thema's aan te pakken in de manier waarop Demuths leven en werk worden gepresenteerd, voltooid in 2024. Lokale organisaties zoals Lancaster Pride hebben ook gewerkt aan het herstellen en contextualiseren van zijn queer-geschiedenis binnen het bredere LGBTQIA+-erfgoed van de stad.