Onder de opdrachten van J.C. Leyendecker zat iets minder commercieels. Charles Beach, zijn metgezel van vijf decennia, modelleerde diezelfde kaak- en schouderlijn tot een privé-mythologie die landelijk verborgen was in kiosken, verlangen gevouwen in herenkleding.

Hij trainde onder strikte Parijse academische nauwkeurigheid en brak het vervolgens open met onstuimige, onafgemaakte streken die als schets en monument samen gelezen werden, een techniek die dubbelzinnigheid binnen precisie liet leven. Leyendeckers Amerikaanse illustratie uit de gouden eeuw vormde hoe een eeuw mannelijkheid uitbeeldde: vierkante kaken, op maat gemaakt, vaag theatraal. Deze collectie verzamelt die erfenis: ingelijste prints en vintage illustratiekunst aan de muur die het romantische idealisme en de gecodeerde intimiteit uit die tijd overbrengen in kamers die zijn gebouwd om twee keer te kijken.

J.C. Leyendecker maakte van tijdschriftreclame een podium voor gecodeerd verlangen. Als in Duitsland geboren commerciële illustrator, actief van de jaren 1890 tot en met de jaren 40, schilderde hij 322 omslagen voor De Zaterdagavondpost en vond de Arrow Collar Man uit, Amerika's eerste op grote schaal op de markt gebrachte mannelijke sekssymbool. Hij was openlijk homoseksueel in een tijdperk waar bijna geen publieke taal voor bestond en bouwde een carrière op met beelden van geïdealiseerde mannen die door het reguliere publiek worden gelezen als patriottisme en stijl, en door het queer-publiek als iets dat dichter bij huis ligt.

De Arrow Collar Man was het eerste geïllustreerde personage dat fungeerde als merkicoon in plaats van als productdemonstratie. De campagne, gecreëerd door Leyendecker voor Cluett, Peabody & Co. in 1905, genereerde meer fanmail dan matinee-idolen uit die periode en veroverde de Amerikaanse markt voor overhemdkraagjes. Historici beschouwen het als een van de eerste voorbeelden van lifestyle-reclame: het verkopen van een identiteit om naar te streven, niet van een kledingstuk om te dragen.

Leyendecker bouwde dubbelzinnigheid in de blik zelf. Zijn campagnes voor scheermessen, zeep en herenkleding plaatsten mannelijke modellen in nauwe fysieke nabijheid, waarbij ze naar elkaar keken in plaats van naar de vrouw die in de advertentie aanwezig was, vaak vergezeld door ten minste twee mannen, maar niet betrokken bij of bekeken door een van beide, een apparaat dat historici nu de 'onzichtbare vrouw' noemen. Madison Avenue accepteerde homosociale beelden als gewone mannelijkheid uit de Jazz Age. Deze composities doorstonden de reguliere censuur, maar werden door afgestemde kijkers toch als zichtbaar vreemd gelezen.

Charles Beach stond bijna vijftig jaar bijna uitsluitend model voor Leyendecker, verhuisde naar het gedeelde landgoed van de kunstenaar en beheerde zijn carrière, financiën en publieke imago. Zowel biografen als familieleden omschrijven hun band al lang als romantisch in plaats van professioneel. Er zijn geen persoonlijke geschriften van Leyendecker bewaard gebleven die zijn eigen woorden rechtstreeks bevestigen. Het gezicht van Beach, dat campagne na campagne werd gereproduceerd, werd het model van dat tijdperk voor het Amerikaanse mannelijke ideaal, letterlijk gemodelleerd naar persoonlijke toewijding.

Leyendecker illustreerde niet alleen de Amerikaanse man. Hij ontwierp hem: vierkante kaken, atletisch, op maat gemaakt, beheerst. Zijn werk omvatte vier decennia aan tijdschriftomslagen en herenkledingcampagnes en combineerde atletiek van de elite aan de oostkust met commerciële verfijning, waardoor een imago ontstond dat zo overtuigend was dat het ook dienst deed als nationale branding. Geleerden merken op dat dit ideaal ook door het ontwerp werd uitgesloten, waardoor een bekrompen, blanke, hogere klasse visie op mannelijke schoonheid werd bevoorrecht, die latere tentoonstellingen hebben proberen te contextualiseren.

Leyendecker bewees dat gecodeerd verlangen zich in de meest commerciële ruimtes van Amerika kon verbergen. Tientallen jaren voordat er enige wettelijke bescherming voor homomannen bestond, smokkelden zijn campagnes homo-erotische spanning in zeepadvertenties, overhemdkragen en scheermesjes die aan miljoenen nietsvermoedende huishoudens werden verkocht. Kunsthistorici beschouwen dit oeuvre als een casestudy van hoe queer-expressie de censuur overleefde door binnen de reguliere cultuur te opereren, in plaats van buiten de reguliere cultuur, een strategie die sommige wetenschappers volgen in de hedendaagse lifestyle-reclame.