Marsden Hartley schilderde verhulling ter herdenking. Zijn vroege Berlijnse doeken veranderen een Pruisisch officiersuniform in een elegie: een IJzeren Kruis, een gekrabbeld cijfer, in olie gedrukte initialen die een naam vervangen die hij niet ronduit kon afdrukken - een toewijding aan Karl von Freyburg die alleen leesbaar is voor ogen die de privégrammatica vloeiend beheersen. De kunst van Marsden Hartley uit deze periode draagt ​​die eerste daad van codering verder: vreemd verlangen gesmokkeld door militaire insignes, elegieschilderijen uit de oorlogstijd die door het ongetrainde oog worden gelezen als pure kubistische breuken.

Verplaats hem twintig jaar vooruit naar de kust van Maine en de codering blijft bestaan ​​in een nieuw register. Studie van mannelijke figuren vervangt de militaire code: vissers en atleten beschilderd met een klassiek hittebeeld dat ooit voorbehouden was aan helden, homo-erotische muurkunst voor een kamer die geen bekentenis nodig heeft om aantrekkingskracht op canvas te registreren.

Het Maine-regionalisme, gefilterd door Hartley's hand, stopt met het opnemen van lobstermen en begint verlangen verkleed als observatie te bestuderen. De vreemde modernistische kunstafdrukken die hier zijn verzameld, volgen de stroom van de kraag van een soldaat tot de blote schouder van een zwemmer.

Zet het assortiment naast elkaar: Amerikaanse modernistische figuratie naast de Stieglitz-cirkel die er voor het eerst een galeriemuur van maakte, een schilderij met gecodeerde queer-symboliek naast een rotsachtige Atlantische baai die het nooit met zekerheid benoemt. Hij hoefde er nooit iets van te bestempelen als het onuitgesproken verlangen tussen mannen... de verf sprak voor hem.

Marsden Hartley behoort tot de eerste generatie Amerikaanse modernisten, een in Maine geboren schilder die binnen één carrière het kubisme, het Duitse expressionisme en het regionalisme heeft doorlopen. Alfred Stieglitz gaf hem zijn eerste solotentoonstelling in 1909. Hartley bracht tientallen jaren door tussen Parijs, Berlijn, New Mexico en de kust van Maine, waar hij Cézanne, Picasso en Kandinsky in zich opnam voordat hij zich vestigde in de symboolrijke stijl die hem nu definieert.

Het cijfer 24 markeert de leeftijd van Karl von Freyburg, een Pruisische luitenant waar Hartley van hield, gedood in de eerste maanden van de Eerste Wereldoorlog. Hartley verwerkte de initialen van von Freyburg, zijn regimentsvlaggen en het IJzeren Kruis dat hij droeg in één canvas opgebouwd uit militaire insignes. Verdriet, en niet decoratie, bepaalt de compositie. Homoseksualiteit bracht in het Berlijn van 1914 juridische risico's met zich mee, dus rouw kwam in code.

Hartley verborg het verlangen in de beelden van de Amerikaanse arbeid. Zijn late schilderijen van houthakkers, boksers en kreeftenmannen uit de jaren dertig en veertig worden door hedendaagse critici gelezen als een eerbetoon aan het nationale lef en de kracht van de arbeidersklasse. Kunsthistorici herleiden dezelfde doeken nu tot Hartley's aantrekkingskracht op de mannen die voor hen model stonden: lichamen die gespierd, gebruind en vergroot waren tot voorbij de gewone anatomie.

Twee zonen van de familie Mason, een vissershuishouden waar Hartley aan boord ging in Blue Rocks, Nova Scotia, verdronken tijdens een orkaan in 1936. Hartley was tijdens zijn verblijf aan beide jonge mannen gehecht geraakt. Verdriet duwde hem naar een verzameling portretten en kusttaferelen die wetenschappers nu naast zijn eerdere Berlijnse rouwfoto's lezen, een tweede cyclus van verlies vertaald in verf.

Vroege critici behandelden Hartley's Berlijnse doeken als puur formeel experiment, waarbij een Amerikaanse schilder de Duitse expressionistische techniek uit de tweede hand in zich opnam. Later onderzoek bracht specifieke symbolen, initialen, vlaggen en medaillevormen rechtstreeks in verband met Karl von Freyburg. Die decodering veranderde de kritiek van Hartley: abstractie functioneerde niet langer alleen als stijl en begon te lezen als een privéregister voor inhoud die hij niet ronduit kon uiten.

Hartley leefde in 1913 in Berlijn tussen de Der Blaue Reiter-schilders Wassily Kandinsky en Franz Marc en absorbeerde het Duitse expressionisme rechtstreeks in plaats van tweedehands via galerijen in New York. Weinig Amerikaanse modernisten werkten zo dicht bij de bron van de beweging. Die toegang, gecombineerd met Hartley's persoonlijke verdriet over Karl von Freyburg, leverde werk op dat geen echt equivalent kende onder zijn tijdgenoten uit de Stieglitz-kring.