Down East Young Blades - Marsden Hartley kunstdruk

Marsden Hartley plaatst drie vissers schouder aan schouder als gesneden silhouetten van een windvaan tegen een hemel met strepen van melkwitte cumulus en bleek leigrijsblauw. Dit is het regionalisme van Maine in zijn meest sculpturale vorm, kustarbeid weergegeven als zowel monumentaal als teder.

De middelste figuur, de langste van het drietal, draagt een jas van geschraapt vermiljoen dat op de schouder roestbruin is geworden en houdt een enkele makreel bij de staart vast, zijn kobaltzilveren buik als een koud gewicht tegen zijn knokkels. Een blonde jongen met een kardinaalrode pet en krijtwit hemd zet zijn heup schuin tegen een gesp van een leren riem. Een donkerharige man in jagersgroene flanel draagt een bundel verbrand-oranje netten die aan zijn vuist hangt.

Gestapeld brandhout en heipalen van de pier verankeren het drietal in werkhout en zoute zeelucht. Hartley schilderde dit na de verdrinkingen van de familie Mason in Nova Scotia, en deze blokkerige lichamen met zwarte contouren lezen als gedenktotems: gezichten afgevlakt tot okerkleurige vlakken, laarzen opgezwollen tot mosterdgele stompjes, torso's recht afgesneden als scheepstimmerhout.

Volks primitivisme botst in elke contour met de late kubistische soberheid. Het Amerikaanse modernisme draagt zelden verdriet zo openlijk, drie dokwerkers tot monument gemaakt, een kleine koude vangst opgeheven als een offer aan mannen die de zee nooit teruggaf.