Hokusai’s werk, bekend om de dynamische compositie en levendige details, overstijgt de traditionele grenzen van ukiyo-e en geeft de natuur en het dagelijks Japanse leven een dramatische, bijna verhalende kwaliteit die modern visueel vertellen al voorafschaduwt. Zijn beroemde afbeeldingen van de berg Fuji, niet alleen als natuurlijk herkenningspunt maar als een levend, ademend wezen in de Japanse volksziel, tonen zijn vermogen om het alledaagse te verheffen tot het sublieme. Zo viert deze collectie Hokusai’s artistieke prestaties en biedt ze een blik op het rijke weefsel van de esthetiek van Edo.

Zijn als houtsneden gedrukte schetsboeken zetten de Japonisme-beweging in gang die het Europa van de 19e eeuw overspoelde. Graveur Félix Bracquemond ontdekte rond 1856 in een Parijse werkplaats een schetsboek van Hokusai, en de rage voor Japanse prints die daarop volgde gaf rechtstreeks vorm aan het impressionisme, art nouveau en kunstenaars van Monet tot Van Gogh en Klimt, die allemaal zijn houtsneden verzamelden.

Hij plaatste Hokusai boven gewone indelingen: niet zomaar een bekwame ukiyo-e-kunstenaar tussen collega’s, maar een unieke creatieve kracht wiens bereik in landschap, natuur, perspectief en het dagelijks leven opnieuw bepaalde wat het hele genre van de Japanse grafiek kon omvatten.

Voor Hokusai richtte ukiyo-e zich bijna uitsluitend op courtisanes en kabuki-acteurs. Na een professionele vernedering brak hij met de school van zijn leermeester en stuurde hij het genre richting landschappen, planten, dieren en het dagelijks leven van alle klassen. Die verschuiving geldt nu als een van de bepalende keerpunten in de Japanse kunstgeschiedenis.

Het bezorgde Hokusai niet alleen zijn internationale reputatie, maar inspireerde ook rechtstreeks Claude Debussy’s orkestwerk La Mer uit 1905. Debussy had een kopie van de prent in zijn woonkamer hangen en vroeg er persoonlijk om voor de gepubliceerde omslag van de partituur. Een zeldzaam geval van één enkele prent die een eeuw later een heel andere kunstvorm vormgaf.

De naam, aangenomen in 1834, weerspiegelde een werkelijk levenslange obsessie met zelfverbetering. In zijn eigen geschriften beweerde hij dat niets wat hij voor zijn zeventigste tekende de moeite van het tellen waard was, en dat hij pas na zijn drieënzeventigste de structuur van de natuur echt begon te begrijpen. Een filosofie van eindeloze artistieke groei die nog steeds bepaalt hoe historici over zijn meesterwerken uit zijn latere jaren praten.

In zo’n 70 jaar onafgebroken werk maakte hij meer dan 30.000 schilderijen, schetsen, prints en boekillustraties. Zo’n enorme, aanhoudende productie dat kunsthistorici zijn carrière minder als één stijl zien dan als een reeks aparte perioden, elk gemarkeerd door een van zijn meer dan dertig aangenomen namen.