Kunichika’s gedurfde gebruik van krachtige rode en paarse tinten, mogelijk gemaakt door nieuwe anilinekleurstoffen, maakte zijn werk onderscheidend. Zijn portretten van kabukiacteurs straalden dynamische energie en emotionele diepte uit en brachten personages tot leven. Ook maakte hij sierlijke bijinga, waarin hij traditionele ukiyo-e verbond met een moderne gevoeligheid.

Ondanks persoonlijke tegenslagen bleef Kunichika toegewijd aan zijn vak en maakte hij werk dat om zijn vernieuwing wordt geprezen. Door traditionele technieken met moderne invloeden te combineren werd hij een essentiële schakel tussen de Edo- en de Meiji-periode. Vandaag wordt Kunichika herinnerd als een van de laatste grote ukiyo-e-meesters, wiens levendige kleuren en dynamische composities nog steeds inspireren.

Kunichika stond tussen twee tijdperken, en de hoesjes volgen hem daarheen: telefoonhoesjes uit de Edo-periode aan de ene kant, telefoonhoesjes uit de Meiji-periode aan de andere en telefoonhoesjes waarop de menselijke figuur centraal staat voor de kabukigezichten. Meer van de drijvende wereld vind je bij Japanse wanddecoratie en Japanse kunst-telefoonhoesjes.

Hij wist de ukiyo-e-tradities van de Edo-periode met succes mee te nemen naar de totaal andere Meiji-periode van industrialisatie en westers contact. Tijdgenoten en moderne wetenschappers erkennen dat als een echte prestatie, gezien hoe volledig fotografie en fotogravure de meeste andere ukiyo-e-carrières in dezelfde overgang hebben vernietigd.

Hoewel hij geworteld was in de stijl uit de Edo-periode van zijn leermeesters, experimenteerde hij met westers verdwijnpuntperspectief en was hij een pionier in het gedurfde gebruik van geïmporteerde Duitse anilinekleurstoffen in rood en paars. Tijdgenoten verbonden die kleuren symbolisch met de vooruitgang en verlichting van het nieuwe, op het Westen gerichte tijdperk van Japan.

“Kunichika” was een samengestelde naam, bewust gevormd uit de namen van zijn twee leermeesters, Kunisada en Chikanobu. Zo maakte hij openlijk duidelijk dat hij zijn kunst van twee kanten had geërfd, binnen de invloedrijke Utagawa-school.

Deze prenten waren de belangrijkste vorm van theaterreclame en beroemdhedencultuur van hun tijd. Kunichika’s acteursportretten met “grote hoofden” in close-up legden kabukisterren vast midden in hun optreden, voor een publiek zonder fotografie of film om vluchtige toneelmomenten vast te leggen. Daardoor vormen zijn prenten een zeldzaam bewaard gebleven verslag van specifieke theatervoorstellingen uit de 19e eeuw.

Ukiyo-e als genre was bedoeld om de “drijvende wereld” van het stedelijke vermaak vast te leggen en te vieren (theater, courtisanes en het modieuze stadsleven). Kunichika’s diepe persoonlijke onderdompeling in die wereld, als zelfverklaarde vaste gast achter de coulissen die feestte met acteurs en geisha’s, gaf zijn theaterprenten een authenticiteit van binnenuit die zelfs bij andere ukiyo-e-kunstenaars zeldzaam was.

In zijn boek Chats on Japanese Prints (1915) noemde de invloedrijke verzamelaar Arthur Davison Ficke zijn werk “gedegenereerd” en gaf hij hem de schuld van “de definitieve ondergang van de kunst van de kleurendrukken”: één enkel, hard oordeel van een vroege smaakmaker dat tientallen jaren de Amerikaanse verzamelvoorkeuren bepaalde en Kunichika’s reputatie begroef, tot recent onderzoek het beeld begon recht te zetten.