Kunichika's gedurfde gebruik van sterke rode en paarse tinten, mogelijk gemaakt door nieuwe anilinekleurstoffen, maakte zijn werk uniek. Zijn portretten De kabuki-acteurs brachten dynamische energie en emotionele diepgang over, waardoor de personages tot leven kwamen. Hij creëerde ook elegante bijinga, waarin traditioneel met elkaar werd gecombineerd ukiyo-e met een moderne gevoeligheid.

Ondanks persoonlijke uitdagingen bleef Kunichika toegewijd aan zijn vak en produceerde hij werken die werden gevierd vanwege hun innovatie. Zijn vermogen om traditionele technieken te combineren met moderne invloeden maakte hem tot een onmisbare schakel tussen de Edo- en Meiji-periode. Tegenwoordig wordt Kunichika herinnerd als een van de laatste grote ukiyo-e-meesters, wiens levendige kleuren en dynamische composities blijven inspireren.

Hij bracht de ukiyo-e-tradities uit de Edo-periode met succes over naar het enorm verschillende Meiji-tijdperk van industrialisatie en westerse contacten – een continuïteit die zowel tijdgenoten als moderne wetenschappers als een echte prestatie hebben erkend, gezien het feit dat fotografie en fotogravure de meeste andere ukiyo-e-carrières tijdens dezelfde transitie volledig vernietigden.

Hoewel hij geworteld was in de stijl uit de Edo-periode van zijn leraren, experimenteerde hij met het westerse verdwijnpuntperspectief en pionierde hij met het gedurfde gebruik van geïmporteerde Duitse anilinekleurstoffen rood en paars – kleuren die tijdgenoten symbolisch associeerden met de vooruitgang en verlichting van het nieuwe, op het Westen gerichte tijdperk van Japan.

"Kunichika" was een samengestelde naam die opzettelijk die van zijn twee leraren, Kunisada en Chikanobu, combineerde - een naamgevingsconventie die publiekelijk zijn dubbele artistieke erfenis binnen de invloedrijke Utagawa-school aankondigde.

Deze prenten fungeerden als de belangrijkste vorm van theaterreclame en beroemdheidscultuur uit die tijd - Kunichika's close-upportretten van 'grote hoofden' acteurs legden kabuki-sterren vast tijdens een optreden voor een publiek dat geen fotografie of film had om vluchtige toneelmomenten vast te leggen, waardoor zijn prenten een zeldzaam bewaard gebleven record van specifieke 19e-eeuwse theatervoorstellingen.

Ukiyo-e als genre bestond om de ‘zwevende wereld’ van stedelijk plezier – theater, courtisanes en het modieuze stadsleven – te documenteren en te vieren, en Kunichika’s diepe persoonlijke onderdompeling in die wereld, als een zelfbenoemde backstage-reguliere die feestte met acteurs en geisha, gaf zijn theatrale prenten een insider-authenticiteit die zelfs onder zijn ukiyo-e-collega’s zeldzaam is.

Invloedrijk verzamelaar Arthur Davison Ficke's boek uit 1915 Chats over Japanse prenten deed zijn werk af als ‘ontaard’ en beschuldigde hem van ‘de definitieve ondergang van de kunst van het kleurenprenten’ – een enkel, hard oordeel van een vroege smaakmaker die decennia lang de Amerikaanse verzamelvoorkeuren vormgaf en Kunichika’s reputatie begroef totdat recente wetenschappelijke studies het record begonnen te corrigeren.