Blossfeldts planten tonen een bovenaardse schoonheid door hun dramatisch vergrote schaal en prachtige detail. Elk exemplaar heeft ingewikkelde structuren en patronen: de ene ontvouwt zich in tere plooien, een andere draait met geometrische precisie en weer andere barsten uit in stekelige uitsteeksels. Blossfeldts meesterschap in licht en schaduw benadrukt elke bocht, spleet en contour en tilt deze bescheiden flora op tot het rijk van de abstracte kunst.

Deze beelden zijn het toonbeeld van Blossfeldts baanbrekende werk in het vastleggen van de “urformen” of oervormen van de natuur, en onthullen de verborgen structuren die Art nouveau en modernistisch design inspireerden. Zijn nauwgezette werkwijze van dagelijkse expedities en zelfgebouwde camera’s resulteerde in een ongeëvenaard archief dat kijkers blijft boeien met zijn combinatie van wetenschappelijke precisie en artistieke visie. Deze foto’s zijn een bewijs van Blossfeldts blijvende invloed op zowel botanische documentatie als avant-gardistische esthetiek en nodigen ons uit om ons te verwonderen over de ingewikkelde architectuur van de natuurlijke wereld.

Hij bouwde zelfgemaakte camera’s en lenzen waarmee hij plantenexemplaren tot dertig keer hun werkelijke grootte kon vergroten. Zo legde hij een botanisch detail vast dat nog nooit eerder fotografisch was vastgelegd: een technische vernieuwing die close-upfotografie vestigde als een serieuze kunstdiscipline in plaats van een louter documentair hulpmiddel.

De neutrale achtergronden haalden alle visuele afleiding weg en zorgden voor maximaal contrast, waardoor de geometrische patronen en symmetrie van elk exemplaar zo helder mogelijk overkwamen. Een bewuste technische keuze, die zowel zijn onderwijs diende als zijn esthetische visie op planten als “totaal kunstzinnige en architecturale” structuren.

Benjamin schreef dat Blossfeldt “zijn steentje heeft bijgedragen aan dat grote onderzoek van de inventaris van de waarneming, dat een onvoorzienbaar effect zal hebben op ons wereldbeeld”. Hij vergeleek hem rechtstreeks met pioniers van de Nieuwe Zakelijkheid als László Moholy-Nagy en zette zijn prestatie naast die van grote fotografen als August Sander en Eugène Atget.

Hoewel zijn beelden objectief, onbewerkt en technisch streng waren in plaats van fantastisch, omarmden de surrealisten zijn werk omdat het een “onbekend universum” onthulde dat verborgen zat in de gewone natuur. Georges Bataille nam zijn foto’s in 1929 op in het invloedrijke tijdschrift Documents.

Zijn vroege opleiding tot ijzergieter en zijn vorming in sierbeeldhouwkunst bepaalden direct zijn oog voor de geometrische, architecturale patronen die hij later in plantenvormen vond. Zijn gevierde fotografische stijl kwam dus voort uit een industriële en decoratieve achtergrond en niet uit een fotografische.

Ruim dertig jaar lang dienden zijn zo’n 6000 foto’s puur als referentiemateriaal voor zijn eigen onderwijs in beeldhouwkunst. Pas toen hij in de zestig was en galeriehouder Karl Nierendorf hem in 1925 ging vertegenwoordigen, werden zijn beelden erkend om hun artistieke in plaats van functionele waarde. Een omslag laat in zijn carrière, die uitmondde in de monografie Urformen der Kunst uit 1928, die van de ene dag op de andere een sensatie werd.