Hier wordt de theatrale excessen van de homobarok een vocabulaire voor verhulling en onthulling in één penseelstreek. Elke torso bij kaarslicht, elke opeengeklemde kaak gevangen in extase, leest op twee manieren. Eén voor het altaar, één voor de man die het schilderde, die precies wist wat dat betekende. Dit is kunst-barokstijl ontdaan van zijn alibi.

Deze afbeeldingen, gereproduceerd als kunstafdrukken, canvas of barok ingelijste muurkunst, brengen die dubbele lezing naar kamers die zijn gebouwd om twee keer te kijken. Waar neobarokke kunst en schilderkunst vandaag de dag het drama nieuw leven inblazen, blijft de metafoor van de kast bestaan: clair-obscur zoals de oudste technologische queermannen dat hadden om gezien te worden zonder betrapt te worden.

Homo-barokke kunst verwijst naar barokkunst uit de 17e eeuw die het verlangen naar hetzelfde geslacht, genderambiguïteit of gecodeerd queer-verlangen in zich draagt ​​– meestal door middel van mythen, martelaarschap of hoofse portretten in plaats van directe afbeeldingen. Het label wordt met terugwerkende kracht toegepast: 'queer' was geen periodeterm, maar geleerden lezen nu dat schilderijen en beeldhouwwerken uit de kunstbarokperiode echte homo-erotische inhoud bevatten, hetzij via de eigen gedocumenteerde relaties van kunstenaars (Caravaggio en zijn modellen), mythologische omhulsels (Ganymede, Bacchus, Antinous), of dubbelzinnige lichamen zoals de castrati. Tegenwoordig omvat de term ook neobarokke kunst en neobarokke schilderkunst die deze beeldtaal – dramatisch licht, gespierde figuratie, theatrale overdaad – nieuw leven inblaast om vreemde onderwerpen openlijk in plaats van vermomd weer te geven.

De modellen van Caravaggio waren vaak afkomstig uit de straten van Rome in plaats van klassieke prototypes, en verschillende – waaronder Mario Minniti, zijn gedocumenteerde minnaar – verschijnen herhaaldelijk in zijn 17e-eeuwse barokkunst in poses die geleerden nu als openlijk geladen beschouwen. Eén geleerde heeft deze tot de meest openlijk homo-erotische werken in de westerse kunst van vóór de twintigste eeuw genoemd. Zijn beschermheer, kardinaal Francesco Maria del Monte, stond bekend om het cultiveren van homo-erotische intellectuele kringen, die rechtstreeks vorm gaven aan de vroege barokke schilderkunst van de kunstenaar.

Michelangelo werkte aan het einde van de Renaissance, net vóór de eigenlijke barok, maar zijn invloed op de homo-erotische beeldtaal van die periode gaat diep. Zijn presentatietekeningen voor Tommaso de' Cavalieri, en zijn weergaven van Ganymede en Phaeton, worden vaak aangehaald als enkele van de duidelijkste verklaringen van het homoseksuele gevoel in de kunstgeschiedenis - een visuele grammatica die later door barokke schilders werd overgenomen in de volledig gerealiseerde 17e-eeuwse barokkunst.

Caravaggio's Bacchus, geschilderd onder de bescherming van Del Monte, breekt met de staande, begeleidende god uit de vroegere traditie en zit in plaats daarvan half uitgekleed op een bank en biedt wijn rechtstreeks aan de kijker aan. Afgezet tegen de homosociale wereld van Del Monte's hof, functioneert de figuur minder als een mythe en meer als een opzettelijk vreemde, modern geklede stand-in – een terugkerend element in barokke kunstprenten waarin de god wordt afgebeeld.

Lodewijk XIV's broer Philippe, hertog van Orléans, hield mannelijke minnaars openlijk vast en werd vaak geschilderd of gegraveerd als Ganymedes of Bacchus, een mythologische omlijsting waarmee hofschilders het onderwerp zonder direct schandaal konden benaderen. Historici beschrijven hoe sodomie aan het hof vaak werd getolereerd als het werd verpakt in esthetische verfijning en afstamming. Castrati-zangers als Farinelli, die een lichaam bezetten dat noch volledig mannelijk noch vrouwelijk was, werden geschilderd met dezelfde dubbelzinnige, geïdealiseerde behandeling.

Waar de barokke ingelijste kunst uit de 17e eeuw vaak het verlangen naar hetzelfde geslacht verborgen hield in mythen of martelaarschap, heeft neobarok werk de neiging om het onderwerp openlijk te verwoorden, terwijl het nog steeds de theatrale belichting, gespierde figuratie en emotionele overdaad uit de oorspronkelijke periode leent. Het is niet zozeer een breuk met de kunstbarokperiode als wel een voortzetting ervan onder verschillende sociale permissies.