Japan in de Taishō-periode zag zijn eigen platteland radicaal veranderen door de uitbreiding van het spoor en de wederopbouw na de aardbeving van 1923. Hasui’s prenten hielden dat landschap vast: regen op een houten brug, sneeuw op een tempeldak, lantaarnlicht tegen blauwzwart water. Kleur opgebouwd in doorzichtige lagen, papier dat blank blijft om mist of maanlicht te dragen. Het weer wordt het echte onderwerp, sfeer in plaats van topografie.

Een prent van Hasui markeert het scharnierpunt tussen het volkse verleden van ukiyo-e en een prentenmarkt die zowel voor de export als voor interieurmuren was gebouwd. In de composities ligt de horizon laag, is de lucht wijd en worden figuren klein gemaakt door schaal en seizoen. Verzamelaars van Japanse reisprenten vinden hier een zeldzame middenweg: volks ambacht dat wetenschappelijk wordt, wetenschappelijk ambacht dat warm wordt gemaakt.

Shin-hanga (nieuwe prenten) behield de samenwerkingsstructuur van ukiyo-e, met ontwerper, houtsnijder en drukker, maar richtte het resultaat anders. Shin-hanga-kunstenaars uit het begin van de 20e eeuw namen yōga en westerse olieverfles in zich op, en gingen op jacht naar sfeer: mist die dunner wordt boven het water, lantaarnlicht dat in de schemering uitvloeit. Kawase Hasui werd een van de meest productieve ontwerpers van de beweging en bouwde zijn taferelen op uit natuurlijk licht en schaduw, in plaats van uit de vlakke kleur en de gedurfde contouren van eerdere houtsnedescholen.

Hasui werd bijna geen kunstenaar. Hij werd in 1883 geboren als Bunjirō Kawase en zou het touw- en garenbedrijf van zijn familie erven, tot het faillissement ervan hem op zijn zesentwintigste dwong van richting te veranderen. Zijn leermeester Kiyokata Kaburagi nam hem uiteindelijk aan als leerling en gaf hem de naam Hasui, water dat uit een bron stroomt. In veertig jaar maakte hij zo’n 620 prenten en later werd hij uitgeroepen tot Levend Nationaal Erfgoed.

Hasui benaderde Watanabe in 1918, en uit drie proefdrukken groeiden het jaar daarna complete series. Watanabes atelier verdeelde het werk in drie delen (tekenen, snijden, drukken), en Hasui beschreef dat een geslaagde prent bijna volledige overeenstemming tussen ontwerper en ambachtslieden vereiste, waarbij een onervaren drukker verschillende proefdrukken verspilde voordat er eentje lukte. De samenwerking overleefde zelfs de verwoesting van Watanabes werkplaats in 1923.

De aardbeving trof hem midden in een serie en vernietigde voltooide, nog niet verspreide houtblokken en 188 van Hasui’s eigen schetsboeken die in Watanabes werkplaats lagen. In plaats van het verlorene opnieuw op te bouwen reisde Hasui 102 dagen door de regio’s Hokuriku, San’in en San’yō, de langste reis van zijn leven, en keerde in 1924 terug om een geheel nieuwe reeks tekeningen te ontwikkelen. Daarna werd zijn kleur levendiger en zijn uitwerking nauwkeuriger.

De onderscheiding had bijna een andere vorm gekregen. In 1953 wilden functionarissen Hasui erkennen voor traditionele grafiek, maar omdat een voltooide prent afhangt van een ontwerper, graveur en drukker die na elkaar werken, riep het eren van één naam bezwaren op. Hun oplossing: een nieuwe prent laten maken en het hele proces vastleggen. Hasui’s “Sneeuw bij Zōjō-ji” werd gedocumenteerd over alle tweeënveertig drukgangen die nodig waren om hem af te maken. De titel kreeg hij in 1956.

Hiroshige en Hokusai werkten vooral in meisho: prenten van beroemde, van een bijschrift voorziene plekken. Hasui, als realist opgeleid via yōga-studie, zocht het tegenovergestelde: rustige, kleine plekken die het verstedelijkende Japan begon te vergeten, weergegeven met waargenomen licht en structuur in plaats van met contouren en bijschriften. Zijn eerste sneeuwprent, ontworpen in 1920, toont die aanpak duidelijk: het weer in plaats van een verhaal, geen tekst nodig.