Japan zag in het Taisho-tijdperk zijn eigen platteland radicaal veranderen onder invloed van de spoorweguitbreiding en de wederopbouw van de aardbeving in 1923. Hasui's prenten hielden dat landschap nog steeds vast: regen op een houten brug, sneeuw op het dak van een tempel, lantaarnlicht tegen blauwzwart water. Kleur opgebouwd uit transparante lagen, papier bloot gelaten om mist of maanlicht te dragen. Het weer wordt het echte onderwerp, waarbij de atmosfeer de topografie vervangt.

Een Hasui-print markeert het scharnier tussen het populaire verleden van ukiyo-e en een grafische markt die zowel voor de export als voor binnenmuren is gebouwd. Composities geven de voorkeur aan een lage horizon, een brede lucht, figuren die in het niet vallen door schaal en seizoen. Verzamelaars van Japanse reisprenten vinden hier een zeldzame middenweg: populair handwerk wetenschappelijk gemaakt, wetenschappelijk handwerk warm gemaakt.

Shin-hanga (nieuwe prints) behield de samenwerkingsstructuur van ukiyo-e – ontwerper, beeldhouwer, drukker – maar richtte de resultaten anders. Shin-Hanga-kunstenaars uit het begin van de 20e eeuw namen yoga, westerse olieverflessen in zich op en joegen de sfeer na: mist die dunner werd over water, de gloed van lantaarns die uitmondde in de schemering. Kawase Hasui werd een van de meest productieve ontwerpers van de beweging, die scènes bouwde op basis van natuurlijk licht en schaduw in plaats van de vlakke kleur en gedurfde omtrek van eerdere houtblokscholen.

Hasui werd bijna geen kunstenaar; hij werd in 1883 als Bunjirō Kawase geboren en zou de touw- en draadhandel van zijn familie erven totdat het faillissement, op zesentwintigjarige leeftijd, een koerswijziging dwong. Leraar Kiyokata Kaburagi accepteerde hem uiteindelijk als leerling en gaf hem de naam Hasui, water dat uit een bron stroomde. Gedurende veertig jaar produceerde hij ongeveer 620 prenten en werd later uitgeroepen tot Living National Treasure.

Hasui benaderde Watanabe in 1918, en het jaar daarop groeiden drie proefdrukken uit tot volledige series. Watanabe's studio verdeelde het werk op drie manieren: tekenen, snijwerk en afdrukken. Hasui beschreef een succesvolle afdruk als een vrijwel volledige overeenstemming tussen ontwerper en ambachtslieden, waarbij een onervaren drukker verschillende proefdrukken verspilde voordat er één slaagde. Het partnerschap overleefde zelfs de verwoesting van Watanabe's werkplaats in 1923.

De aardbeving trof halverwege de serie en vernietigde voltooide, niet-gedistribueerde houtblokken en 188 van Hasui's eigen schetsboeken die waren opgeslagen in Watanabe's werkplaats. In plaats van te herbouwen wat verloren was gegaan, bracht Hasui 102 dagen door met reizen door de regio's Hokuriku, San'in en San'yō - de langste reis van zijn leven - en keerde in 1924 terug om een ​​geheel nieuwe reeks tekeningen te ontwikkelen. Zijn kleur werd daarna levendiger en zijn weergave veeleisender.

De eer nam bijna een andere vorm aan. In 1953 wilden ambtenaren Hasui erkennen voor de traditionele prentkunst, maar aangezien een voltooide afdruk afhankelijk is van een ontwerper, graveur en drukker die achter elkaar werken, riep het crediteren van één naam bezwaren op. Hun oplossing: een nieuwe afdruk laten maken en het volledige proces documenteren. Hasui's Sneeuw in Zōjō-ji werd opgenomen in alle tweeënveertig oplagen die nodig waren om te voltooien. Hij ontving de titel in 1956.

Hiroshige en Hokusai werkten grotendeels in meisho: prenten van beroemde plaatsen met bijschriften. Hasui, door yogastudie opgeleid als realist, zocht het tegenovergestelde: stille, kleine locaties die de verstedelijking van Japan verstedelijkte, begonnen over het hoofd te worden gezien, weergegeven door waargenomen licht en textuur in plaats van door conventies van schetsen en bijschriften. Zijn eerste sneeuwprint, ontworpen in 1920, laat de aanpak duidelijk zien: het weer staat in de plaats van het verhaal, er is geen tekst vereist.