Prisse d'Avennes leerde niet alleen Arabisch; hij werd een hiëroglifische fluisteraar en richtte Caïro's eerste hipsterboekenclub voor geschiedenisnerds op. Zijn wetenschappelijke missies waren deels Indiana Jones, deels MacGyver - gewapend met een camera, een Nederlands schilder-sidekick, en genoeg papier om de Sfinx te mummificeren.

Van het redden van bas-reliëfs tot het vereeuwigen van verloren sarcofagen in aquarel: Prisse d'Avennes heeft niet alleen de geschiedenis bewaard; hij worstelde het praktisch met zijn armen de toekomst in. Zijn technicolor-erfenis leeft voort in alles, van wetenschappelijke boeken tot toeristische tchotchkes, wat bewijst dat soms de meest briljante geesten een vleugje lieve schurken meebrengen. Dus de volgende keer dat je muntthee drinkt in een café in Caïro, hef dan het glas op de man die de Egyptologie sexy heeft gemaakt en het behoud van cultuur heeft omgezet in de ultieme adrenalinekick!

Zijn monumentaal L'Art arabe d'après les monumenten du Kaire (1869–1877) wordt algemeen beschouwd als een onovertroffen standaardreferentie over islamitische kunst en architectuur, waarin alles is vastgelegd, van gebeeldhouwde Mamluk-mihrabs tot versierde tegels, tapijten en verluchte manuscripten met een detailniveau dat zelden door zijn tijdgenoten wordt geëvenaard.

Nadat hij zich tot de islam had bekeerd en Arabisch had geleerd, leefde en reisde hij vermomd als Arabier onder deze aangenomen naam. Een niveau van culturele onderdompeling gaf hem volgens hem een ​​veel dieper inzicht in de Egyptische samenleving dan een typische Europese bezoeker zou kunnen bereiken – een zeldzame methodologie onder 19e-eeuwse oriëntalistische geleerden.

Hij keerde in 1860 terug naar Frankrijk met een buitengewoon archief – 300 foliotekeningen, 400 meter aan opgenomen bas-reliëfs, 150 foto’s van architectonische details, daguerreotypieën en talloze plattegronden en verhogingen ter plaatse – die een van de meest uitgebreide particuliere overzichten van Egyptische en islamitische monumenten vertegenwoordigen die in de 19e eeuw zijn samengesteld.

In tegenstelling tot specialisten die zich beperkten tot één enkele periode, documenteerde hij gedurende een veertigjarige carrière monumenten variërend van oude Egyptische tempels tot de islamitische architectuur van Caïro, waarbij hij beide tradities met dezelfde rigoureuze aandacht voor symmetrie, complexiteit en historische context behandelde – waarbij hij een brug sloeg tussen twee studiegebieden die gewoonlijk als afzonderlijke disciplines worden behandeld.

Zijn rijkgekleurde chromolithografische platen legden de ingewikkelde geometrische en arabeske patronen van islamitische decoratie vast met een niveau van chromatische getrouwheid dat voorheen niet beschikbaar was in gedrukte vorm, waardoor het visuele begrip van Europese ontwerpers en wetenschappers van islamitische siertradities generaties lang direct vorm kreeg.

Hij werd door de Egyptische onderkoning Muhammad Ali Pasha ingehuurd als burgerlijk ingenieur voordat hij zich in 1836 tot de archeologie wendde. Zijn technische opleiding gaf hem een ​​structurele en geometrische geletterdheid die rechtstreeks van invloed was op zijn nauwkeurige registratie van architectonische proporties en ornamenten in zijn later gepubliceerde onderzoeken.