Jones' caleidoscopische visie, geboren uit zijn Alhambra-avonturen, doordrenkt met behang, textielen interieurs met levendige tinten en betoverende geometrieën. Zijn ontwerpprincipes, die opkwamen voor door de natuur geïnspireerde abstractie en culturele versmelting, legden de basis voor Art Nouveau's golvende rondingen en de gedurfde eenvoud van het modernisme.

Duik in de prismatische wereld van Jones, waar Oost en West elkaar ontmoeten in een oogverblindende dans van vorm en kleur. Je pakt je metaforische voorhamer en richt je op die muren van conformiteit – laat je creativiteit de vrije loop als een met suiker gevulde peuter in een verfwinkel. In de wereld van Owen Jones is de enige regel immers dat regels bedoeld zijn om te worden vernietigd - bij voorkeur in kleine, kleurrijke, geometrisch aantrekkelijke scherven.

Het werd uitgebracht toen Jones nog maar zesentwintig was en betoogde dat grote architectuur altijd onafscheidelijk was geweest van religieus geloof, dat de Reformatie die band in Groot-Brittannië had verbroken, en dat een nieuwe ‘religie’ van industrie en wetenschap nu zijn eigen eerlijke architecturale expressie eiste – een provocerende stelling die tientallen jaren van Victoriaans debat over stijl aanwakkerde en Jones op een levenslange ramkoers met John Ruskin zette.

Hij hield vol dat de Victoriaanse architectuur zich 'schaamde' voor haar eigen bepalende materiaal, gietijzer, en het zo aankleedde dat het op steen of hout leek in plaats van het waarheidsgetrouw te vieren - met het argument dat als oude bouwers moderne materialen hadden bezeten, ze deze duidelijk zouden hebben gebruikt, een principe dat hij vervolgens rechtstreeks toepaste op het Crystal Palace van glas en ijzer.

Jones ontwierp het interieur van het huis van Eliot en George Henry Lewes in The Priory in Regent's Park en adviseerde Eliot zelfs over het omslagontwerp voor de eerste editie van Middenmars – het plaatsen van een van de leidende theoretici van ontwerphervorming in een directe creatieve dialoog met een van de belangrijkste romans van de Victoriaanse literatuur.

Architectuurhistoricus Carol Flores heeft de schijnbare tegenstrijdigheid opgemerkt dat Jones 'eigen toegepaste ornament dicht bij historische (vooral Moorse) bronnen bleef, zelfs terwijl zijn ijzeren en glazen constructiewerk aantoonbaar anticipeerde op de moderne wolkenkrabber - waardoor hij een overgangsfiguur werd wiens theorie en gebouwde praktijk in werkelijk verschillende richtingen.

Zijn decoratieve ontwerpen voor het Londense herenhuis van verzamelaar Alfred Morrison aan Carlton House Terrace 16 werden tentoongesteld en bekroond met gouden medailles op zowel de Internationale Tentoonstellingen van Parijs als die van Wenen in 1873, wat aantoont dat Jones 'theorieën over patroon en kleur met succes concurreerden met ontwerpwerk uit heel Europa.

Jones werd naast Pugin, Morris en Ruskin beschouwd als een van de belangrijkste architectuurtheoretici van die tijd, maar waar Ruskin voorstander was van naturalistische gotische ornamenten die geworteld waren in middeleeuwse ambacht en morele ernst, pleitte Jones voor een geabstraheerd, geometrisch patroon ontleend aan islamitische en niet-westerse bronnen - een fundamenteel meningsverschil dat Ruskin gedurende de hele carrière van Jones nastreefde met herhaalde publieke aanvallen.