Mannelijk naakt (1912) - Egon Schiele kunstdruk / canvas

Egon Schiele speldt zijn mannelijke naakt uit 1912 op het papier vast met opgeheven armen, de ellebogen gebogen, de vingers verloren in een knoop van omberbruin haar. De academies van Wenen onderwezen lichamen nog altijd als marmeren figuren; Schiele geeft zijn model een ruggengraat die kromt als een vraagteken en ribben die uitsteken door wassingen van zalmroze en bleek grijsblauw.

De aquarel verzamelt zich losjes bij de schouder en verdunt tot niets bij het scheenbeen, zodat het grafieten geraamte zichtbaar blijft door de ivoorkleurige nerf van het papier, aan de randen door ouderdom gevlekt. Tepels, wang en elleboog bevatten de enige vlakken met volle kleur, opvlammend als kneuzingen tegen huid die grotendeels onbedekt papier blijft. De geslachtsdelen liggen bloot en zonder omhaal, weergegeven met dezelfde roestoranje wassing als die kleinere tekens, een openhartigheid die de burgerlijke zedigheidscodes van Wenen schandaliseerde en de politie-aandacht op Schieles atelier vestigde.

Ontstaan in het jaar waarin Schiele brak met Klimts vergulde ornamentiek, nam zijn visie afstand van de decoratie van de Secession ten gunste van de hoekige, onvoltooide eerlijkheid die het Oostenrijkse expressionisme zou definiëren. Geen troon, geen draperie, geen allegorisch attribuut verzacht de figuur tot mythe. Gebogen knie, gekantelde heup, één arm omhoog geworpen langs een donkere haarknot. Rauwe, onverhulde getuigenis van een lichaam dat weigerde geïdealiseerd te worden.