Elk mannenlichaam hier komt sexy binnen op zijn eigen voorwaarden. Drijvend tussen erotische mythe en pornografische openheid, schaamte weigerend en seksuele bevrijding omarmend. Elk kunstwerk draagt spanning zoals huid weer draagt: een flikkering over de prints, een dreun door elke hete studie, elk schilderij, elke illustratie en graphic drukt zich met expliciete moed tegen de lijst.

Deze scènes kloppen als één lichaam. Ze richten zich op naar sensueel ritueel. Eén tekening naast een homokoor. Een penseellijn die zoemt van pornografische lading. Niets hier verontschuldigt zich voor verlangen. Niets deinst terug voor het rauwe, stralende theater van het lichaam.

Homo-erotische kunst draait om verlangen tussen mensen van hetzelfde geslacht zelf, en niet om een vaste identiteitscategorie. Het begrip verschilt van homoseksualiteit: homo-erotiek verwijst specifiek naar het verlangen zelf, dat tijdelijk kan zijn, terwijl homoseksualiteit een blijvendere identiteit of seksuele geaardheid inhoudt. Eén gebaar, één compositie of één groepering van figuren kan homo-erotisch gewicht dragen zonder dat maker of afgebeelde ooit een gay identiteit heeft opgeëist. Kunsthistorici leunen op dat onderscheid als ze verlangen tussen mensen van hetzelfde geslacht lezen in eeuwen schilderkunst, beeldhouwkunst en fotografie. 

Een deel van het oudste bewijs dat we kennen zit in grotkunst. Een schildering in de Grotta dell’Addaura op Sicilië, gedateerd rond 11.000 v.Chr., werd door de archeoloog die haar ontdekte uitgelegd als de afbeelding van een homo-erotisch ritueel, op grond van de erecties van de mannelijke figuren, die naar elkaar gericht staan. Rond 500 v.Chr. toonden Griekse vaasschilders al openlijk hoe mannen elkaar het hof maakten, en de band tussen de krijgers Achilles en Patroklos in Homerus’ Ilias werd later door de Grieken gelezen als pederastisch: een oudere man die een jongere begeleidt en verzorgt in een relatie die ook seksueel contact kon omvatten. Homo-erotische onderwerpen bestaan al duizenden jaren langer dan het moderne vocabulaire om ze te beschrijven.

In de Griekse en Romeinse beeldcultuur zat het hof maken tussen mannen verweven in gewone voorwerpen, en werd het niet als uitzonderlijk behandeld. De Warren Cup, een antieke Grieks-Romeinse zilveren drinkbeker met twee afbeeldingen van seks tussen mannen, kocht het British Museum in 1999 voor £1,8 miljoen. Romeinse wandschilderingen in de Suburbaanse thermen van Pompeii tonen erotische scènes, ook van mannen met mannen en vrouwen met vrouwen, wat wijst op een privéhouding ten opzichte van seks waarin intimiteit tussen mensen van hetzelfde geslacht bij het gewone erotische repertoire hoorde. Latere geleerden, onder wie de 18e-eeuwse kunsthistoricus Johann Joachim Winckelmann, beschouwden klassieke mannelijke beeldhouwkunst als de maatstaf waaraan latere homo-erotische esthetiek werd afgemeten.

Schilders en beeldhouwers uit deze periode gebruikten mythologische en religieuze onderwerpen als dekmantel voor inhoud die niet openlijk gezegd kon worden. Donatello’s bronzen David, het eerste bekende vrijstaande, levensgrote beeld van een mannelijk naakt sinds de antieke Romeinse monumenten, draagt een vroege homo-erotische verwijzing in de gevederde helmstaart, een toespeling op de mythe van Jupiters adelaar die begeerte voelde voor de goddelijke held Ganymedes. Caravaggio’s dramatische spel met licht en schaduw gaf zijn figuren een sensuele, dromerige kwaliteit, en werken als The Musicians droegen homosociale thema’s die met liefde en verlangen te maken hadden. Het steeds terugkerende beeld van Sint-Sebastiaan, doorboord met pijlen en weergegeven als een mooie jongeling, gaf schilders een toegestaan onderwerp waarmee erotische aandacht voor het mannelijk lichaam als devote kunst kon doorgaan.

Beiden gaven kunstenaars een mythologische of historische stand-in voor inhoud die directe weergave niet toeliet. Het uiterlijk van Ganymedes verschoof in de 18e en 19e eeuw van de prepuberale jongen uit de oudheid naar een jeugdige maar mannelijke figuur, en homoseksualiteit in de moderne zin kreeg pas aan het eind van de negentiende eeuw een naam en erkenning. Antinoüs, de minnaar van de Romeinse keizer Hadrianus, werd na zijn dood vergoddelijkt en in het hele rijk uitgebeeld in beeldhouwwerk. Latere verzamelaars kregen zo een zeldzaam voorbeeld van toewijding tussen twee mannen die op het hoogste niveau van staatsmacht werd herdacht.

Neoclassicistische en romantische schilders gebruikten het geïdealiseerde mannenlichaam en scènes uit de oude geschiedenis om inhoud te dragen die nét binnen de grenzen van de nette smaak bleef. De tentoonstelling van Francis Bacon in 1955 in het Institute of Contemporary Arts werd door de politie onderzocht wegens obsceniteit, en David Hockney noemde zijn eigen vroege schilderijen ooit “homoseksuele propaganda”. Tentoonstellingen over Queer British Art onderzochten relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht vanaf 1861, het jaar waarin de doodstraf voor sodomie in Groot-Brittannië werd afgeschaft, tot 1967, toen seks tussen instemmende volwassenen in privé in Engeland en Wales gedeeltelijk werd gedecriminaliseerd. Die wettelijke verschuiving, samen met vergelijkbare veranderingen elders, gaf kunstenaars de ruimte om verlangen tussen mensen van hetzelfde geslacht rechtstreeks af te beelden, in plaats van via mythe of allegorie.