Zijn Duitse expressionistische wortels breken met de Zwitserse formalistische precisie; Noord-Afrikaans licht dringt door in vierkante kleurstudies, chromatische toonladders waarin toongradaties als fugale structuren zijn gelaagd. Kinderlijk primitivisme maskeert rigoureuze ontwerptheorieën. Het werk weigert statische categorisering. De figuratie lost op in abstractie en wordt vervolgens opnieuw samengesteld. Symbolische notatiesystemen – pijlmotieven, alfanumerieke glyphs – functioneren als visuele polyfonie, waarbij elk teken tegelijkertijd een pedagogisch hulpmiddel en een mystiek cijfer is. Dit is kunst gemaakt tijdens ballingschap, die reageert op gedegenereerde kunstvervolging door alternatieve symbolische talen te construeren. Klee's late expressionistische fase versterkt de paradox: vormen worden elementaler naarmate de conceptuele dichtheid toeneemt. Wat er speels uitziet, is pedagogisch berekend. Wat abstract lijkt, heeft een politiek gewicht. De erfenis van de Bauhaus-professor blijft bestaan ​​– niet als stijl, maar als methode om kleur, vorm en lijn te zien als in elkaar grijpende filosofische stellingen.

Deze verklaring, gemaakt tijdens een korte maar transformerende reis naar Tunesië met August Macke en Louis Moilliet, markeert het exacte moment waarop Klee een jarenlange strijd om kleur onder de knie te krijgen, oploste, waarna de trouw aan de natuur achteruitging en hij resoluut overging naar wat hij de 'koele romantiek van de abstractie' noemde.

De zinsnede, die centraal stond in zijn Bauhaus-leer, herformuleerde de lijn niet als een vaste contour, maar als een spontaan, bijna levend proces – een idee dat hielp bij het formaliseren van de kernprincipes van abstracte kunst en modern designonderwijs, en dat nog steeds wordt aangehaald als een bepalende verklaring van zijn artistieke filosofie.

Klee, op verschillende manieren geassocieerd met expressionisme, kubisme, futurisme, surrealisme en abstractie, werkte grotendeels geïsoleerd van zijn collega's en interpreteerde elke nieuwe trend op zijn eigen idiosyncratische manier - een weigering om vastgepind te worden die Marcel Duchamp specifiek prees en opmerkte dat 'een Klee nooit een andere Klee werd'.

André Breton citeerde Klee in zijn eerste surrealistische manifest en nam zijn werk op in de groepstentoonstelling van 1925, waarbij hij zich aangetrokken voelde tot Klee's spontane, dromerige symboolsystemen - zelfs toen Klee's vertrouweling Will Grohmann volhield dat hij 'in geen geval een dromer' was, maar een gedisciplineerde moderne professional.

Zijn Geschriften over vorm- en ontwerptheorie, later gepubliceerd in het Engels als de Paul Klee-notitieboekjesSystematiseerde de kleurentheorie en formele compositie in een onderwijskader dat zo invloedrijk is dat geleerden het belang ervan voor de kunst uit de 20e eeuw rechtstreeks vergelijken met dat van Leonardo. Verhandeling over de schilderkunst voor zijn eigen tijd.

Klee werd in de pers bestempeld als een ‘Galicische Jood’ en ‘culturele bolsjewiek’, opgezocht door de Gestapo en in 1933 ontslagen uit zijn lerarenpost. Hij schilderde het zelfportret Van de lijst geschrapt om dat moment te herdenken – en 102 van zijn werken werden later in beslag genomen uit Duitse openbare collecties en 17 werden tentoongesteld op de tentoonstelling ‘Degenerate Art’ van 1937.