Barokke schaduw, romantisch verlangen, oriëntalistische fantasie en onbeschaamde hedendaagse illustratie komen samen op één onderwerp: mannen die mannen kiezen, weergegeven in olieverf, inkt en pixels over drie eeuwen heen. Een hand die laag op de rug rust, leest al tientallen jaren anders, maar toch herhaalt het gebaar zich – een bewijs dat homoseksuele relatiekunst altijd heeft bestaan, wachtend op een muur om het vast te houden. Sommige paren kussen elkaar in geheime tuinen; anderen grijpen elkaar midden in een bekentenis, midden in een omhelzing.

Kies een teder schilderij van hetzelfde geslacht voor de slaapkamer, een brutalere vreemde tekening voor de gang, of strooi er meerdere totdat de kamer leest als een gedeeld leven in volle gang. Dit is een decor voor homoparen dat is gebouwd voor groei – nieuwe paren, nieuwe eeuwen, het bewijs dat liefde tussen mannen nooit één foto was, maar een voortdurend beeld.

De Egyptische hovelingen Khnumhotep en Niankhkhnum worden vaak het vroegst gedocumenteerde koppel van hetzelfde geslacht genoemd, samen begraven rond 2400 vGT met grafkunst waarop ze neus aan neus te zien zijn in een gebaar dat historici als een kus lezen. Hun gezamenlijke graftombe blijft een van de sterkste bewijzen voor homorelaties in de antieke wereld.

Zonder wettig huwelijk vertrouwden echtparen op rituelen die dit nabootsten: ringen uitwisselen, gedeelde huishoudens, gezamenlijke kerkelijke communie of brieven waarin de taal van man en vrouw werd gebruikt. Anne Lister en Ann Walker deden in 1834 zij aan zij de communie in een kerk in York, een daad die nu wordt beschouwd als de eerste lesbische bruiloft van Groot-Brittannië die destijds geen juridische status had.

De oude Griekse en Romeinse cultuur vormden vaak een mannelijk partnerschap tussen mannen van hetzelfde geslacht rond een oudere minnaar die een jongere geliefde begeleidde, een patroon dat te zien is bij Achilles en Patroclus, Hadrianus en Antinous, en de gepaarde krijgers van de Heilige Band van Thebe. De dynamiek weerspiegelde zowel het mentorschap en de militaire structuren van die tijd als de romantische voorkeur.

Paren lieten bewijsmateriaal achter in de details die ze niet volledig konden verbergen: bijpassende gebaren in grafgravures, de naam van de ene partner geschreven in het testament of de memoires van de ander, gedeelde huizen die tientallen jaren lang werden onderhouden. Gertrude Stein en Alice B. Toklas leefden bijna veertig jaar openlijk als koppel in hun Parijse salon, in een tijd dat de taal om hun relatie publiekelijk te beschrijven nog niet bestond.

Historici hadden vaak alleen maar indirect bewijs, dus werd taal als metgezel, vertrouweling of favoriet gebruikt om te beschrijven wat in de praktijk een romantisch partnerschap was. Alexander de Grote en Hephaestion werden eeuwenlang goede vrienden genoemd voordat geleerden de primaire bronnen opnieuw onderzochten en hen als koppel herkenden.

Door de eeuwen en continenten heen veranderde de vorm van de toewijding van een echtpaar afhankelijk van de cultuur eromheen, van de hoffavoritisme van Duke Ling en Mizi Xia in het oude China tot de decennia van gedeeld werk en reizen van Benjamin Britten en Peter Pears. Wat constant bleef, was hetzelfde instinct: twee mensen die een gedeeld leven om elkaar heen opbouwden, zonder juridisch of sociaal kader dat garandeert dat dit zou voortduren.