Vreemde Griekse mythen staan ​​naast vreemde sprookjesachtige neven en nichten – prinsen die op andere prinsen afrijden, vloeken verbroken door een kus die de oude boeken zorgvuldig naamloos hebben gelaten. Noem het lgbtq-mythologie opgebouwd uit olieverf, houtsnede en glas-in-lood: Ovidius omgeleid, Grimm herlezen, Perraults moraal stilletjes aangepast. Elke homo-erotische mythe en vreemde legende die hier bijeenkomt, behandelt het verlangen op de manier waarop de oudheid het lot behandelde – als iets dat groter is dan de mensen die erin gevangen zitten.

Hang er één op, en eeuwen van bewaakt verlangen spreken duidelijk.

Verschillende grote Olympiërs hebben gedocumenteerde mannelijke minnaars in de geschiedenis: Apollo werd vaak aangeroepen om homoseksuele verbintenissen te zegenen en wordt in de moderne tijd beschouwd als een beschermheer van homoseksuele liefde, terwijl Zeus 'ontvoering van Ganymede, Poseidons liefde voor Pelops en Dionysus' rol als beschermgod van hermafrodieten en travestieten de vreemde lijst van het pantheon completeren. Apollo alleen vervoerde minnaars, waaronder Hyacinthus, Cyparissus en Admetus, waardoor hij de duidelijkste homoseksuele Griekse god in de overlevende mythe was.

Zeus en Ganymedes staan ​​meestal bovenaan de lijst; klassieke beelden die de jongen afbeelden die liefdevol naar een adelaar-vormige Zeus kijkt, staan ​​in musea over de hele wereld, en de mythe bleef populair, zelfs toen andere homoseksuele mythen over de goden werden onderdrukt. Apollo en Hyacinthus komen op de tweede plaats: uit hun verhaal ontstond de hyacintbloem zelf, geboren uit het verdriet van een geliefde.

Oude bronnen laten ruimte voor debat, maar het emotionele register luidt meer dan alleen vriendschap. Homerus noemt ze nooit expliciet als romantische minnaars, hoewel de toneelschrijver Aeschylus een toneelstuk schreef waarin het paar op die manier werd afgebeeld. Wat onbetwist is: het verdriet, de woede en de begrafenisrituelen van Achilles voor Patroclus vormen een van de meest geciteerde homo-erotische banden in de Griekse legende.

Twee: de hyacint, gegroeid uit het bloed van Hyacinthus na Apollo's verdriet na zijn dood, en de cipres, waarin Apollo de jonge Cyparissus transformeerde. Beide blijven levende emblemen van toewijding aan hetzelfde geslacht, rechtstreeks uit de oudheid.

Grotendeels binnen specifieke sociale structuren. Pederastische relaties tussen volwassen mannen en adolescente jongens werden sociaal geaccepteerd en gerespecteerd, en werden over het algemeen gezien als onderwijs en mentorschap in plaats van als taboe, en de goden zelf werden regelmatig aangeroepen om mannelijke verbintenissen te zegenen – heel anders dan in latere tijdperken waarin deze verhalen uit de canon werden gewist of gemoraliseerd.

In grote lijnen wel. De Noorse, Egyptische, Hindoeïstische, Yoruba-, Voodoo-, Maya- en Inuit-tradities dragen allemaal figuren met zich mee die verband houden met liefde voor hetzelfde geslacht of genderfluïditeit – van Dionysus-aangrenzende transformatiemythen tot godheden die expliciet worden ingelijst als beschermers van de queer-identiteit in meerdere geloofssystemen. De Griekse mythe blijft de meest uitgebreid gedocumenteerde traditie van homolegendes, maar was nooit de enige.