Perfect voor iedereen die de zee als podium ziet. Deze selectie gay strandkunst is tegelijk LGBTQ-wanddecoratie met kustthema, zwemstudies van mannelijk naakt en homo-erotische zeegezichten. Canonieke gay kunst van Homer, Cézanne, Cross, Bazille, Tuke en vrienden deelt de ruimte met hedendaagse cruisefantasieën, balletpunk-barokstrandjongens en digitale surfsekten. Klaar voor slaapkamers, woonkamers of ateliers die snakken naar door zout getekende hitte. Hang één badende op of bouw een hele fotowand en laat het tij binnen verder rollen.

Dat was geen toeval: struiken, duinen en rotspartijen boden visuele dekking in een tijd waarin openlijk queer zijn juridische risico’s met zich meebracht. Het Spaanse Playa Guadalmar is een gedocumenteerd voorbeeld: de duinen staan er uitdrukkelijk bekend als “het cruisegebied”, juist omdat “als je eenmaal in de duinen bent, je vanaf het strand niet echt kunt zien wat er gebeurt”. Diezelfde logica vormde het oorspronkelijke gaystrand van Fort Lauderdale in Dania, een onbebouwd barrière-eiland dat alleen bereikbaar was via een weg door de stad: de afzondering was juist de bedoeling.

Vóór 1972 beperkte het gaystrandleven van Fort Lauderdale zich tot Dania, een stuk land dat tot de desegregatie in 1961 ook bekendstond als het “gekleurde strand” van Broward County, een plek waar het kantoor van de sheriff regelmatig invallen deed wegens ontuchtig gedrag in het openbaar. Toen reclamemaker John Castelli het Marlin Beach Hotel heropende als uitdrukkelijk gay resort, schilderde hij het roze, bouwde hij een ondergrondse tunnel rechtstreeks naar het strand en plakte hij de bomen van Dania vol met flyers met de tekst “They Damn You in Dania but Love You in Lauderdale”. Dat is het moment waarop een verborgen ontmoetingsplek een geadverteerde bestemming werd.

Niet uit opzet, maar uit noodzaak. Gay strandbezoekers waren grotendeels verantwoordelijk voor het ontstaan en populair worden van veel naaktstranden die zich in de jaren zeventig verspreidden, in een tijd waarin zowel gaybars als particuliere naturistenclubs door de politie werden binnengevallen (waaronder Stonewall en de Black Cat Tavern). De twee gemeenschappen hadden elkaar historisch gezien niet gesteund, maar ze deelden de vijandigheid van dezelfde autoriteiten, en dat bracht naturisten en activisten voor gaybevrijding in een losse alliantie rond gedeeld terrein.

Omdat strandcultuur mensen ordent op zowel geografie als intensiteit. Miami’s 12th Street Beach (“zien en gezien worden”, een jonger, bikinidragend publiek) staat in contrast met het rustigere, meer cruisegerichte noordelijke uiteinde van Haulover Park, terwijl er in Torremolinos binnen één strook zand vier verschillende queere zones bestaan: het opzichtige Eden met ligbedservice, het oudere, ontspannen Paraíso ernaast, het gezinsvriendelijke Banana Beach en een niet-aangeduid stuk voor mensen uit de buurt die liever hun eigen handdoek meenemen dan er een te huren. Twintig minuten rijden verderop pakt Playa Guadalmar op waar de openbare zones ophouden.

Ongeschreven maar streng: niet staren, niet fotograferen, geen fysiek contact zonder uitnodiging. En als je iemand passeert die natuurlijke dekking (duinen, rotsen, struikgewas) gebruikt voor privacy, is de verwachting dat je blik zacht blijft en je diegene de ruimte geeft, “tenzij je eerder met ze had geflirt”. Bezoekers met kleren aan gelden op naaktstranden ook als gasten en horen de leiding van de naturisten te volgen, niet andersom.

Enorm: een rotsachtig stuk dat bij zonsondergang vol cruisers zit, kan bij zonsopgang vol vissers staan, en een strand dat op de ene plek bij het vallen van de avond leegloopt, wordt op een andere plek na zonsondergang heel erg gay, in feite een openluchtverlengstuk van het uitgaansleven zodra de zon zakt.