Het homoseksuele Zuid-Azië neemt hier voor geen enkele traditie zijn hoed af. Een Tamil-dandy zet zijn Stetson recht zoals een maharadja zijn tulband, geborduurde bloemen botsen op cowboyleer tot Americana buigt richting Kolam en tempelzijde. Een transgender cowboy rijdt door dezelfde frontiermythe, maar dan zijwaarts, met zijn sporen in een Tamil-epos. Elders houdt een prins uit Mewar zijn metgezel dicht bij zich, binnen het platgedrukte perspectief van een hofminiatuur, waar edelsteenkleurig pigment de nabijheid van twee mannen tot toewijding maakt. Barokportretten ontmoeten de glamour van het Rajasthaanse nachtleven; neoclassicistische spierbundels ontmoeten de surrealistische gedaanteverwisseling van een wolf-sadhu; romantische geliefden verstrengelen zich onder saffraankleurige luchten.

Ja. De hindoeïstische mythologie zit vol figuren die van hetzelfde geslacht houden of van gender wisselen, zoals de zonnegoden Mitra en Varuna, wier toewijding in de Bhagavata Purana wordt beschreven, en Hari-Hara, de samengevoegde gedaante van Vishnu en Shiva, die de vader van de god Ayyappa zou zijn. Queer personages in de Indiase mythologie zijn geen symbolisch rolletje: ze brengen belangrijke verhalen op gang en worden er zelfs in gevierd.

Er zijn aanwijzingen dat intimiteit tussen mensen van hetzelfde geslacht vóór de Europese kolonisatie veel minder taboe was. Tot de komst van de islamitische heersers en het Europese kolonialisme zijn er geen strenge wetten tegen homoseksualiteit bekend, en sommige wetenschappers denken dat de discriminatie grotendeels is meegebracht door de islam en door de christelijke moraal uit de tijd van het Europese kolonialisme.

Hijra’s vormen een van de oudste erkende derde-gendergemeenschappen ter wereld. Deze groep, ook bekend als Aravani, Aruvani, Jogappa en Kinnar/Kinner, bestaat al meer dan 2.000 jaar. Moslimleiders uit het Mogolrijk steunden hijragemeenschappen als beschermheren, tot de Britse kolonisatie ertoe leidde dat ze strafbaar werden gesteld.

De Kamasutra wordt vaak aangehaald als bewijs dat het oude India genuanceerd tegen seksualiteit aankeek. In het negende hoofdstuk van de Kamasutra van Vatsyayana, geschreven rond de 4e eeuw voor Christus, komen orale seks, homoseksualiteit en vergelijkbare praktijken aan bod, bij mensen die “tritiya prakriti” (derde natuur) worden genoemd.

Ardhanarishvara, de samengestelde gedaante die half Shiva en half Parvati is, geldt als een van de hardnekkigste symbolen van genderfluïditeit in het hindoeïsme. Beoefenaars van Bharatanatyam en wetenschappers zien in deze godheid een geheel dat zich niet tot één gender laat beperken: een evenwicht tussen traditioneel mannelijke en vrouwelijke eigenschappen, in plaats van een vast tweetal. Queer en trans mensen in Zuid-Azië omarmen de figuur al lang als een voorouderlijke bevestiging binnen de hindoetraditie.

Het Hooggerechtshof van India schrapte op 6 september 2018 na een lange juridische strijd de strafbepalingen van Section 377, een erfenis uit de koloniale tijd. Na negen jaar procederen verklaarde het hof een deel van Section 377 van het Indiase Wetboek van Strafrecht ongeldig, waardoor seks tussen mannen weer legaal werd, en oordeelde het dat de geschiedenis de LHBTQ-gemeenschap een excuus verschuldigd is.