De danseres (1913) - Egon Schiele kunstafdruk / canvas

Schiele noemde deze figuur De Danser, en hij tekent de beweging midden in een wankele ruk, één hand opengeworpen en gespreid alsof die het evenwicht zoekt in plaats van het los te laten. Verfspatten bedekken de romp als zweet dat in inkt is veranderd: roestrode spikkels langs de ribben, ultramarijne vegen bij de elleboog, oker uitgesmeerd over een heup die hard is verdraaid tegen de draaiing van de ruggengraat zelf.

Dit is het Wenen van de jaren 1910, de periode waarin Schiele een atelier deelde met de danser en mimekunstenaar Erwin Dominik Osen, terwijl hij lichamen zag uiteenvallen in bevroren poses die bedoeld waren om te choqueren in plaats van een academiejury te behagen. De geheven arm strekt zich uit naar het niets, de vingers wijd gespreid in een gebaar dat dichter bij alarm ligt dan bij choreografie. Daaronder knikt het dragende been door de knie terwijl zijn tegenhanger optilt en buiten de onderrand van het blad verdwijnt, midden in een stap afgesneden.

Kleur weigert stil te blijven zitten op dit lichaam; ze verstrooit zich over borst en dij in losse, ongemengde streken, alsof de verf zelf nog bewoog toen Schiele zijn penseel neerzette. Geen vloer, geen podium, geen partner. Beweging betekent hier instabiliteit die één ogenblik op papier wordt vastgehouden. Gebaren ontleend aan expressionistische mime in plaats van aan ballet, een echo van het fysieke theater dat Schiele verkende samen met performers in de avant-gardekringen van Wenen.