Mannelijk naakt, geel (1910) - Egon Schiele kunstdruk / canvas

Egon Schiele perst deze naaktstudie uit 1910 in een vorm die geen enkel leerboekdiagram ooit heeft onderwezen: knieën wijd gespreid, voeten naar buiten gedraaid, één arm strak achter een scheef gehouden hoofd gebogen en de andere steekt zijwaarts in het lege papier.

Een enkele wassing van zuur geel loopt langs het dijbeen omlaag als zichtbaar gemaakte ziekte, de kleur een geelzuchtig contrapunt bij het vlees erboven, bleek oker doorstreept met snelle potloodarceringen bij de ribben. Tepelhoven zwellen op tot cirkels van verbrand oranje met een bijna zwarte rand, overdreven voorbij de anatomie tot iets dat meer op een wond of een oog lijkt.

Schiele verliet de Academie voor Schone Kunsten in Wenen het jaar voordat dit blad werd gemaakt, en deze gehurkte houding leest als een argument tegen alles wat die school onderwees over een staande, klassieke pose. Geen stoel, geen vloerlijn houdt de figuur vast; zij zweeft op kaal lichtbruin papier, in evenwicht gehouden door de spanning van haar eigen gebogen ledematen. Alsof klassieke balans iets is om je tegen af te zetten in plaats van vast te houden. Een lichaam gevangen halverwege instorting, of halverwege een sprong, dat weigert in een van beide op te gaan.