Gauguins schilderijen pulseren van oerenergie, waarbij elke penseelstreek een rebellie is tegen de conventies. ‘The Big Tree’ is een torenhoog bewijs van de brute kracht van de natuur, terwijl ‘Day of the God’ de kijker onderdompelt in een mystiek Polynesisch droomlandschap. Deze meesterwerken sieren nu notitieboekjes, kunstprints en iPhone-hoesjes, waarmee u de exotische visies van Gauguin in uw dagelijks leven kunt brengen.

Dompel jezelf onder in Gauguins gedurfde gebruik van niet-naturalistische kleuren en vereenvoudigde vormen. Zijn werk, een sensueel feest van okers, ceruleans en groene tinten, vangt de essentie van de bedwelmende allure van Frans-Polynesië. Deze collectie nodigt je uit om te ontsnappen aan het alledaagse en de wilde, ongetemde geest van het postimpressionisme te omarmen.

Zijn ontwikkeling van het synthetisme – afgeplatte vormen, gedurfde, ongemedieerde kleuren en patronen boven realisme – droeg rechtstreeks bij aan het symbolisme, het fauvisme en uiteindelijk de vroege kubistische doorbraken van Picasso, waardoor hij een scharnierfiguur werd tussen de 19e-eeuwse schilderkunst en het 20e-eeuwse modernisme.

Uitgevonden, en Gauguin wist het. Zijn beroemdste Tahitiaanse scènes combineren vaak Europese kunsthistorische referenties, foto's die hij bij zich droeg en ingebeelde 'exotische' details in plaats van te documenteren wat hij daadwerkelijk zag: een prieelvogelachtige collage van bronnen verkleed als authentiek leven in de Stille Oceaan.

Grotendeels wel. Hij gaf zorgvuldig vorm aan de manier waarop het publiek hem zag; hij presenteerde zichzelf als een ongeschoolde vrije geest die zonder voorbereiding schilderde, zelfs toen er voorbereidende schetsen werden gemaakt voor grote werken als Waar komen wij vandaan? Wat zijn wij? Waar gaan we heen? het tegendeel bewezen.

Intens en brandbaar – de twee schilderden negen weken lang zij aan zij in Arles, bewonderden elkaars theorieën diep en botsten zo hevig dat Gauguins abrupte vertrek voorafging aan de nacht dat Van Gogh zijn eigen oor afsneed.

Hij verkocht werk voor bescheiden bedragen en werd tijdens zijn leven grotendeels ontslagen door critici en verzamelaars; Pas tijdens een grote retrospectieve van de Salon d'Automne uit 1906, drie jaar na zijn dood, werd hij erkend als een bepalende figuur van het primitivisme en het postimpressionisme.

Omdat zijn kunst en zijn biografie niet los kunnen worden gezien van het kolonialisme, ondervragen grote tentoonstellingen nu expliciet zijn zelfgeschapen mythe van de ‘wilde kunstenaar’, waarbij zijn Tahitiaanse werk wordt gelezen tegen de achtergrond van postkoloniale kritiek in plaats van het te behandelen als een onaangeroerd paradijsschilderij.