Gauguins schilderijen gonzen van oerenergie en elke penseelstreek is een opstand tegen de conventie. “The Big Tree” is een torenhoog bewijs van de ruwe kracht van de natuur, terwijl “Day of the God” kijkers onderdompelt in een mystiek Polynesisch droomlandschap. Deze meesterwerken sieren nu notitieboeken, kunstdrukken en iPhone-hoesjes en brengen Gauguins exotische visioenen in je dagelijks leven.

Verdiep je in Gauguins gedurfde gebruik van niet-naturalistische kleur en vereenvoudigde vormen. Zijn werk, een zinnelijk feestmaal van oker, hemelsblauw en weelderig groen, vangt de betovering van Frans-Polynesië. Deze collectie nodigt je uit om aan het gewone te ontsnappen en de wilde, ongetemde geest van het postimpressionisme te omarmen.

Zijn ontwikkeling van het synthetisme, met vlakke vormen, gedurfde ongetemperde kleur en patroon boven realisme, voedde direct het symbolisme, het fauvisme en uiteindelijk Picasso’s vroege kubistische doorbraken. Zo werd hij een scharnierfiguur tussen de schilderkunst van de 19e eeuw en het modernisme van de 20e eeuw.

Verzonnen, en Gauguin wist het. Zijn beroemdste Tahitiaanse taferelen combineren vaak Europese kunsthistorische verwijzingen, foto’s die hij bij zich droeg en verzonnen “exotische” details, in plaats van vast te leggen wat hij echt zag: een collage van bronnen, zoals een prieelvogel die verzamelt, verkleed als authentiek leven in de Stille Zuidzee.

Grotendeels wel. Hij stuurde zorgvuldig hoe het publiek hem zag: als een ongeschoolde vrije geest die zonder voorbereiding schilderde, ook al bewezen voorbereidende schetsen voor grote werken als Where Do We Come From? What Are We? Where Are We Going? het tegendeel.

Intens en explosief. De twee schilderden negen weken lang zij aan zij in Arles, bewonderden elkaars theorieën enorm en botsten zo hard dat Gauguins plotselinge vertrek voorafging aan de nacht waarin Van Gogh zijn eigen oor afsneed.

Hij verkocht werk voor bescheiden bedragen en werd tijdens zijn leven grotendeels afgedaan door critici en verzamelaars. Pas door een grote retrospectieve op de Salon d’Automne in 1906, drie jaar na zijn dood, werd hij erkend als een bepalende figuur van het primitivisme en het postimpressionisme.

Omdat zijn kunst en zijn levensverhaal niet los te zien zijn van het kolonialisme. Grote tentoonstellingen stellen zijn zelfgecreëerde mythe van de “wilde kunstenaar” nu expliciet ter discussie en lezen zijn Tahitiaanse werk tegen de achtergrond van postkoloniale kritiek, in plaats van het te behandelen als schilderkunst van een onaangeroerd paradijs.