Van een woordje in het oor van Brunel op Paddington Station tot het opfleuren van het India Office: Wyatt liet zijn vingerafdrukken achter over de hele skyline van het Britse Rijk. Zijn magnum opus, “The Industrial Arts of the Nineteenth Century”, was niet zomaar een boek; het was een chromolithografisch spektakel dat andere kunstboeken eruit liet zien als kleurboeken.

Als eerste Slade Professor in Cambridge doceerde Wyatt kunstgeschiedenis niet alleen: hij herschreef haar, college na college. En laten we ook zijn tijd als secretaris van de Great Exhibition niet vergeten: wat een circusdirecteur van het grootste Victoriaanse circus ter wereld! De ontwerpen van Wyatt waren niet zomaar gebouwen; het waren architectonische bonbons die stijlen mengden als een dolgedraaide banketbakker.

Van landhuizen in Sussex tot Egyptische treinwagons: zijn creaties waren zo eclectisch als de garderobe van een koninklijke maîtresse. Dus de volgende keer dat je een stukje Victoriaanse pracht bewondert, knik dan even naar Matthew Digby Wyatt: de man die de 19e eeuw er schaamteloos overdadig fantastisch uit liet zien!

Omdat hij een zeldzaam Victoriaans ideaal belichaamde: de architect als veelweter. Naast gebouwen beheerste hij mozaïekwerk, metaalwerk, tegels, glas-in-lood en ornamentontwerp uit allerlei historische periodes, en hij werd een van de gezaghebbendste stemmen van zijn tijd op het gebied van sierkunst, juist toen Groot-Brittannië zijn eigen ontwerpidentiteit vormgaf op de Great Exhibition.

Hij was secretaris van de Koninklijke Commissie die het Crystal Palace organiseerde en diende als uitvoerend architect ervan, persoonlijk verantwoordelijk voor het realiseren van de ontwerpschets van Joseph Paxton in gebouwde vorm. Die rol was zo centraal dat architectuurhistoricus Nikolaus Pevsner beweerde dat zijn andere prestaties zijn gebouwen uiteindelijk volledig overschaduwden.

Toen het Crystal Palace in Sydenham werd herbouwd, ontwierp Wyatt persoonlijk een reeks architectonische hoven in verschillende historische stijlen, uitdrukkelijk bedoeld als volksonderwijs. Een bezoeker uit de 19e eeuw kon langs typisch Byzantijnse, Romaanse en andere hoven wandelen en in één middag de grote lijnen van de architectuurgeschiedenis begrijpen, met Wyatt als hun onofficiële curator.

Deze tweedelige uitgave in imperiaal folio, gepubliceerd in 1851, bevatte 160 chromolithografische platen met de mooiste decoratieve voorwerpen van de Great Exhibition, gemaakt met een team van vooraanstaande kunstenaars en lithografen. Het oogstte brede lof voor de kwaliteit van de platen en maakte van Wyatt de belangrijkste visuele kroniekschrijver van hedendaags ontwerp van zijn tijd.

Ja, en flink ook: tijdens de beruchte “Battle of the Styles” over het Foreign Office wist Wyatt architect George Gilbert Scott over te halen een gotisch ontwerp te laten varen voor een klassiek ontwerp. Scott schreef later een schets van Wyatt toe als basis voor de algemene compositie van het gebouw, ook al kreeg Scott als enige de openbare eer voor de buitenkant.

In 1869 werd hij de eerste Slade Professor of Fine Art in Cambridge en jarenlang was hij kunstreferent voor het museum dat later het Victoria and Albert Museum zou worden. Hij deed ruwweg duizend aanbevelingen voor aankopen, wat betekent dat zijn smaak en kennis rechtstreeks een van de belangrijkste collecties sierkunst ter wereld hebben gevormd.